ทุกคนต่างหันไปมองตามเสียง
เห็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดกระโปรงราคาถูกพุ่งออกมาจากฝูงชน ผมสั้นยุ่งเหยิง ใบหน้าประดับรอยยิ้มคลุ้มคลั่ง ก่อนตรงดิ่งเข้าหาหลูเหยียน
เป็นหลินซิ่ว
หลูเหยียนดึงเสิ่นฮวามาไว้ข้างหลังโดยไม่รู้ตัว ขมวดคิ้วมองหลินซิ่วที่พุ่งเข้ามา
หลินซิ่ววิ่งมาถึงตรงหน้าเขา ยื่นมือจะคว้าแขน แต่เขาเบี่ยงตัวหลบ
เธอคว้าได้แต่ความว่างเปล่า เซถลาไปสองก้าวกว่าจะทรงตัวได้ แล้วหันกลับมามองหลูเหยียน ตะโกนเสียงดังว่า “หลูเหยียน! คุณอยู่กับเธอไม่ได้! ฉันต่างหากที่เป็นแฟนคุณ!”
ทั้งงานเงียบไปชั่วขณะ ก่อนเสียงกระซิบกระซาบจะดังขึ้นทั่วบริเวณ
สีหน้าคุณย่าหลูหม่นลง มารดาหลูก็ขมวดคิ้ว เดินเร็ว ๆ เข้ามาแล้วสั่งการ์ดข้างกายเสียงเบาว่า “พาเธอออกไป”
การ์ดเพิ่งจะก้าวเข้าไป หลินซิ่วก็พลันตะโกนขึ้นว่า “ฉันท้องลูกของหลูเหยียน!”
คำพูดนั้นราวกับระเบิดที่ปะทุขึ้นกลางห้องจัดเลี้ยง
สายตาทุกคู่จับจ้องหลินซิ่ว ก่อนจะหันไปมองหลูเหยียน แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้และอยากรู้อยากเห็น
สีหน้าหลูเหยียนพลันเคร่งขรึม เขามองหลินซิ่วอย่างเย็นชา น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็ง “คุณพูดเหลวไหลอะไร”
เขากับเธอไม่เคยมีความสัมพันธ์อะไรกันเลย แล้วจะตั้งท้องได้อย่างไร
หรือเขามีพลังวิเศษ ทำให้คนท้องได้โดยไม่ต้องแตะต้องตัวกันอย่างนั้นหรือ
“ฉันไม่ได้พูดเหลวไหล!” หลินซิ่วตะโกน “ฉันเป็นแฟนคุณ! ฉันท้องลูกของคุณ! คุณทิ้งฉันไม่ได้!”
สีหน้ามารดาหลูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
เรื่องที่หลินซิ่วถูกคนช่วยพาตัวไปนั้น เธอรู้ตั้งแต่วันนั้นแล้ว
เธอให้คนไปสืบหาที่อยู่ของหลินซิ่ว
แต่ไม่ว่าจะสืบอย่างไรก็หาไม่พบ
ร่องรอยของหลินซิ่วราวกับถูกใครบางคนซ่อนไว้