เสิ่นฮวาคิดว่าชีวิตจะสงบสุขเช่นนี้ต่อไปเรื่อย ๆ เซียวจิ่งเหยียนคงไม่มาหาเธอ
จนกระทั่งเขาส่งคนมานำจดหมายมาให้เธอ
ในจดหมายมีเพียงบรรทัดเดียว: ตัวเอกหญิงของเซียวจิ่งเหยียน จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเสิ่นฮวาตลอดไป
คำว่า “ตัวเอกหญิง” เธอไม่เคยพูดกับใครมาก่อนเลย
เซียวจิ่งเหยียน... เขาตื่นรู้แล้วหรือ
เธอตัดสินใจไปตามนัด ต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
โลกใบนี้ยิ่งวุ่นวายขึ้นทุกที
วุ่นวายจนเธอเริ่มใจคอไม่ดี
สถานที่นัดพบคือป่าท้อแห่งหนึ่งนอกเมืองไปสิบลี้
เธอเปลี่ยนเป็นชุดเรียบ ๆ ไม่ได้พาเฉียวเอ๋อร์มาด้วย มีเพียงชิงจวี่ติดตามมา
ดอกท้อเดือนหกโรยไปเกินครึ่งแล้ว บนกิ่งเหลือเพียงไม่กี่ดอก สั่นไหวอยู่ในสายลมราวกับใกล้จะร่วงหล่น
กลีบดอกสีชมพูขาวร่วงทับถมอยู่บนพื้น เหยียบลงไปนุ่มนิ่มราวกับเหยียบอยู่บนหิมะบาง ๆ
สายลมพัดผ่านป่าท้อ หอบกลีบดอกไม้บนพื้นให้ปลิวว่อนขึ้นมา
เสิ่นฮวาเดินลึกเข้าไปตามทางเล็ก ๆ ในป่า ราวหนึ่งถ้วยชาให้หลัง จึงเห็นเงาร่างคนหนึ่งเลือนรางอยู่เบื้องหน้า
เขายืนหันหลังให้เธออยู่ใต้ต้นท้อเก่าแก่ สวมชุดลำลองสีดำสนิท ไม่ได้สวมมงกุฎ ใช้เพียงปิ่นหยกปักรวบผมไว้
ทว่าเส้นผมใต้ปิ่นหยกนั้นกลับขาวโพลนราวหิมะ
ฝีเท้าของเสิ่นฮวาชะงักลง
เมื่อเห็นผมขาวทั้งศีรษะ เธอก็รู้สึกตกตะลึงอย่างยิ่ง
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เธอเดินเข้าไปหาเขา พอเห็นใบหน้าของเขา หัวใจก็พลันจมวูบ