วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
พริบตาเดียว เสิ่นฮวาก็แต่งเข้าตระกูลซ่งได้ครึ่งเดือนแล้ว
เซียวจิ่งเหยียนก็ไม่ได้มาหาเธออีก
ตลอดครึ่งเดือนนี้ ซ่งเหยียนไปเข้าเวรที่สำนักอักษรฮั่นหลินทุกเช้า กลับมากินอาหารกลางวัน แล้วพาเธอออกไปเดินเล่นยามเย็น
เขาพูดไม่มาก แต่เอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี
พูดตามที่ 002 ว่าก็คือ ผู้ชายแสนดีที่เหมาะจะใช้ชีวิตด้วย
เสิ่นฮวาค่อย ๆ คุ้นชินกับชีวิตเช่นนี้
เพราะเรื่องของอานหนิง การเลือกนางเข้าวังจึงถูกเลื่อนออกไป
ช่วงนี้เธอจดบันทึกความชอบต่าง ๆ ของเซียวจิ่งเหยียน ให้ชิงจวี่แสร้งทำเป็นคนจากองค์กรข่าวกรองแห่งหนึ่ง แล้วนำไปขายให้ซูชิงหลาน
ภารกิจก็คืบหน้า เงินก็หาได้
ได้ประโยชน์ทั้งสองทาง
ช่วงนี้เธอคิดว่าการใช้ชีวิตแบบนี้ก็ดีไม่น้อย ให้ความรู้สึกราวกับชีวิตหลังเกษียณ
ซ่งเหยียนเป็นคนเหมือนน้ำอุ่นหนึ่งถ้วย ไม่ร้อนไม่เย็น กำลังพอดี
เขาไม่ค่อยพูดจาหวานหู แต่ใช้การกระทำทำให้เธอรับรู้ถึงความรู้สึกของเขา
เย็นวันหนึ่ง ซ่งเหยียนกลับมาเร็วกว่าปกติเล็กน้อย
ตอนเดินเข้าประตูมา ในมือเขาถือว่าวกระดาษตัวหนึ่ง
เป็นว่าวรูปผีเสื้อที่ทำอย่างประณีต บนปีกวาดลวดลายหลากสีไว้
พอเสิ่นฮวาเห็นว่าวตัวนั้นก็ชะงักไป “เอามาจากไหนหรือ?”
ซ่งเหยียนยิ้ม “วันนี้เลิกงานเร็ว ระหว่างทางผ่านร้านตรงปากถนนแล้วเห็นว่าวตัวนี้ คิดว่าคุณอยู่แต่ในบ้านทุกวัน คงเบื่อแย่ ลองออกไปเล่นว่าวคลายเหงาบ้างก็ดี”
เขาตั้งใจให้คนไปสืบมาแล้วว่าเสิ่นฮวาอยากไปเล่นว่าว แต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้ไปเสียที
เสิ่นฮวารับว่าวมา ปลายนิ้วลูบปีกผีเสื้อเบา ๆ
เธอนึกถึงเรื่องที่เสิ่นเซ่อพาเธอไปซื้อว่าวผีเสื้อที่ถนนฉางเล่อก่อนจากไป
จู่ ๆ เธอก็คิดถึงเขาขึ้นมา
ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้างที่ชายแดน ได้รับบาดเจ็บหรือไม่ กินข้าวดี ๆ หรือเปล่า
เธอเขียนจดหมายไป ไม่รู้ว่าเขาได้รับหรือยัง
เธอยังไม่ได้รับจดหมายตอบจากเขาเลยสักฉบับ
ซ่งเหยียนเห็นเธอมองว่าวอย่างเหม่อลอย จึงถามเสียงเบา “เป็นอะไรหรือ?”
เสิ่นฮวาได้สติแล้วส่ายหน้า “ไม่มีอะไร ว่าวตัวนี้สวยมาก ขอบคุณนะ”
ซ่งเหยียนยิ้ม “คุณชอบก็ดีแล้ว พรุ่งนี้เป็นวันหยุด ผมจะพาคุณไปเล่นว่าวนอกเมือง ที่นั่นมีลานกว้าง ลมแรง เหมาะกับการเล่นว่าว”