ในโลกนี้ ตัวเอกหญิงสูญเสียความทรงจำของผู้ข้ามโลก
เป็นส่วนหนึ่งของฉากการตื่นรู้
ตัวเอกชายคือใครกันนะ? ลองเดาดูสิ~
ต่อไปนี้คือเนื้อเรื่องหลัก——
เสิ่นฮวาสะดุ้งตื่นเพราะใจสั่นระรัว
เธอผุดลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ขมับซึมเหงื่อบาง ๆ ชุดนอนบริเวณแผ่นหลังเปียกชื้นแนบไปกับผิว ทั้งเย็นทั้งเหนียว
ม่านปิดไม่สนิท แสงจันทร์ลอดผ่านช่องว่างเข้ามา ทิ้งรอยสีขาวเรียวยาวไว้บนพื้น
เธอจ้องรอยสีขาวนั้นอยู่นาน กว่าลมหายใจจะค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ
ภาพในความฝันสมจริงเกินไป
สมจริงจนเธอจำได้ทุกรายละเอียด ทุกบทสนทนา กระทั่งสีหน้าของทุกคน
ในความฝัน เธอเป็นตัวละครในหนังสือเล่มหนึ่ง
นิยายเรื่องนั้นชื่อ “กับดักอ่อนโยน” เธอเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวเอกชาย ออกมาเพียงยี่สิบตอนก็เดินทางไปต่างประเทศ ความหมายของการมีตัวตนอยู่ก็เพื่อให้ตัวเอกชายคิดถึง และให้ผู้หญิงอีกคนเลียนแบบ
ผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่บ้านของตัวเอกชาย อายุสามสิบปี หน้าตาคล้ายเธออยู่สามส่วน หลังจากตัวเอกชายเมาครั้งหนึ่งก็เข้าใจผิดคิดว่าเป็นเธอ ทั้งคู่จึงมีความสัมพันธ์กัน ตัวเอกชายเริ่มติดใจ และท้ายที่สุดผู้หญิงคนนั้นก็กลายเป็นรักแท้ของเขา
ส่วนจุดจบของเธอคือการมีชีวิตอยู่ในความทรงจำของผู้ชายคนนั้นตลอดไป กลายเป็นเงาเลือนรางแสนอ่อนโยน
เสิ่นฮวายกมือขึ้นแตะแก้มตัวเอง ปลายนิ้วเย็นเฉียบ
เธอสูดหายใจลึก เอื้อมมือคลำหาโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง หน้าจอสว่างขึ้น แสดงวันที่ 15 มีนาคม เวลา 04.27 น.
ยังมีเวลาอีกพักหนึ่งก่อนเรื่องราวจะเริ่มต้น
เธอเปิดแอปบันทึกในโทรศัพท์ นิ้วมือสั่นเล็กน้อย แต่ก็รีบจดข้อมูลสำคัญในความฝันลงไป
ตัวเอกชายชื่อหลูเหยียน แม่บ้านชื่อหลินซิ่ว เรื่องราวเริ่มต้นจากคืนที่หลูเหยียนเมาแล้วจำคนผิด
จดเสร็จแล้ว เธอวางโทรศัพท์ลง กอดเข่าไว้ในอ้อมแขน เอาคางเกยเข่า พลางเหม่อมองแสงจันทร์นอกหน้าต่าง
ทำไมเธอถึงเชื่อเรื่องในความฝันได้เร็วขนาดนี้?
เพราะเธอไม่มีทางเลือก นอกจากต้องเชื่อ
รายละเอียดในความฝันชัดเจนเกินไป
ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอล้วนตรงกับในความฝัน
เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงฝันเช่นนี้ แต่เธอต้องทำอะไรสักอย่าง
ไม่อย่างนั้นเธอก็จะเป็นได้แค่ตัวละครสมทบในเรื่อง
เสิ่นฮวาไม่ได้นอนต่อ