เสิ่นฮวารับรู้ข่าวคราวล่าสุดของสวี่ยางผ่านทาง 001 และยังรู้ด้วยว่าเมื่อครู่นี้อีกฝ่ายเห็นพวกเขาแล้ว
พวกเขาไม่ใช่คนจากโลกเดียวกันอีกต่อไปแล้ว
ภารกิจเสร็จสิ้น เธอจึงไม่สนใจเรื่องของสวี่ยางอีกต่อไป
ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ในบริเวณพักของสนามแข่งรถ มือถือแก้วน้ำเย็น มองรถสปอร์ตหลายคันบนสนามแข่งที่อยู่ไกลออกไปพุ่งผ่านโค้งด้วยเสียงหวีดหวิว เสียงเครื่องยนต์คำรามจนพื้นสั่นสะเทือนเบา ๆ
เธอเพิ่งขับครบหนึ่งรอบ บนหน้าผากยังมีหยาดเหงื่อเม็ดเล็กละเอียด แก้มระเรื่อขึ้นเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย ราวกับทั้งตัวกำลังเปล่งแสง
เธอก้มลงจิบน้ำเย็น แล้วจู่ ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
【ค่าความรู้สึกของปัวซื่อกับเพ่ย์วั่งเต็มแล้ว ทำไมยังไม่ออกจากโลกนี้อีกล่ะ?】
【ช่องทางทะลุมิติเกิดขัดข้อง ขณะนี้จึงยังย้ายไปโลกอื่นไม่ได้ คุณต้องอยู่ในโลกนี้จนล่องหนจากไปอย่างสงบ】
การมอบเวลาในโลกเล็กให้ 002 เป็นสิ่งที่เอ100สัญญากับเขาไว้
เสิ่นฮวาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้ว
เธอกำลังจะซักถามต่อ เอ100ก็พูดเสริมอีกประโยคว่า 【นี่คือข้อมูลที่ระบบตรวจพบ ไม่อาจคาดการณ์เวลาซ่อมแซมที่แน่นอนได้】
สายตาของเสิ่นฮวาจับอยู่ที่สนามแข่งคดเคี้ยวซึ่งทอดไกลออกไป ความคิดในใจกำลังแล่นอย่างรวดเร็ว
เธอรู้สึกว่าคำพูดของ 001 ฟังดูไม่ค่อยถูกต้อง แต่ไม่รู้ว่าตรงไหนที่ไม่ถูก
อย่างไรก็ตาม เดิมทีเธอก็ไม่อยากออกจากโลกนี้เร็วขนาดนั้นอยู่แล้ว ยังมีเรื่องอีกมากมายที่เธอยังทำไม่เสร็จ และยังมีสิ่งอีกมากมายที่ยังไม่เคยสัมผัส
เธอก้มมองแก้วน้ำเย็นในมือ หยดน้ำเม็ดเล็กละเอียดเกาะพราวอยู่บนผิวแก้ว ส่องประกายอยู่ใต้แสงแดด
โลกนี้ช่างงดงามเหลือเกิน เธอยังเที่ยวเล่นไม่จุใจเลย
โดยเฉพาะช่วงนี้ เธอเพิ่งตกหลุมรักการขับรถแข่งเข้าอย่างจัง