แสงแดดนอกหน้าต่างเจิดจ้าสดใส
ม่านไม่ได้ปิดสนิท แสงสีทองสายหนึ่งส่องเฉียงลอดช่องว่างเข้ามา ตกลงบนใบหน้าของเสิ่นฮวาพอดี
เธอขมวดคิ้ว พลิกตัวอยากนอนต่อ แต่กลับรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว ราวกับถูกใครถอดแยกชิ้นส่วนแล้วประกอบกลับขึ้นมาใหม่
เสิ่นฮวาชะงักไป สมองค่อย ๆ ทำงานอยู่ไม่กี่วินาที ความทรงจำเมื่อคืนก็ทะลักเข้ามาราวกับกระแสน้ำขึ้น
!!!!!!
เธอเผลอนอนกับตัวเอกชายไปแล้วเหรอ?!
เชินฮามึนงงไปทั้งตัว
เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหน้าทันที แล้วส่งเสียงคร่ำครวญอย่างเงียบงันอยู่ใต้ผ้าห่ม
เธอทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้ยังไง!
แล้วพล็อตเรื่องจะทำยังไงล่ะ?
ไม่มีใครยอมรับตัวเอกชายที่ไม่บริสุทธิ์หรอกนะ?!
มีวิธีไหนบ้างที่จะทำให้เขากลับไปเป็นชายบริสุทธิ์ได้?
หรือไม่ก็ทำหมันด้วยวิธีทางกายภาพ แล้วติดตั้งอันใหม่ให้เขา?
ขณะที่เธอกำลังคิดหาทางแก้ไขอยู่ใต้ผ้าห่ม จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงประตูห้องนอนเปิดออก
เธอกลั้นหายใจทันที แสร้งทำเป็นยังหลับอยู่
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ก่อนจะหยุดลงข้างเตียง
เชินฮารู้สึกได้ว่ามีคนกำลังมองเธอ สายตานั้นอ่อนโยนและจดจ่อ จนหัวใจเธอเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
วินาทีถัดมา เธอรู้สึกถึงจุมพิตแผ่วเบาที่แตะลงบนหน้าผาก
“ตื่นแล้วก็อย่าแกล้งหลับสิ”
เสียงทุ้มต่ำของปัวซื่อดังขึ้นเหนือศีรษะ แฝงรอยยิ้มเอาไว้เล็กน้อย
เสิ่นฮวาค่อย ๆ ดึงผ้าห่มลง เผยดวงตากลมฉ่ำคู่งาม แล้วมองเขาอย่างกระอักกระอ่วน
“รู้ได้ยังไงว่าฉันตื่นแล้ว……”
“ขนตาคุณขยับอยู่” ปัวซื่อนั่งลงข้างเตียง ยื่นมือมาปัดปอยผมที่ปรกใบหน้าเธอออก สายตาอ่อนโยนราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ “เมื่อคืนหลับสบายไหม?”
เชินฮายิ้มเจื่อน อับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี
เธออึกอักตอบว่า “กะ...ก็ไม่เลว……”
ฮือ ๆ เธอทำพล็อตเรื่องพังจริง ๆ แล้ว
ถึงเธอจะเป็นผู้ข้ามโลกจากกลุ่มบนชั้น แต่ภารกิจครั้งนี้ไม่ได้ให้เธอขึ้นเป็นใหญ่เสียหน่อย!
ปัวซื่อมองท่าทางเขินอายของเธอ รอยยิ้มในดวงตายิ่งลึกขึ้น
เขาก้มตัวลงจุมพิตหน้าผากเธออีกครั้ง “ฉันไปทำอาหารเช้าก่อน คุณนอนต่ออีกสักพักนะ เสร็จแล้วฉันจะมาเรียก”
เชินฮามองแผ่นหลังสง่างามของเขาหายลับไปตรงประตู แล้วจึงถอนหายใจยาว ก่อนซุกหน้าลงกับหมอน