กลางคืน
เสิ่นฮวายืนเลือกเสื้อผ้าอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า
เดิมทีเธอไม่อยากตอบตกลงไปกินมื้อนี้กับเพ่ย์วั่งเลย
แต่ 001 ก็เตือนเธออย่างไม่รีบร้อนในหัวว่า 【ค่าความรู้สึกของตัวรองตอนนี้อยู่ที่ 98.5 เหลืออีก 1.5 ก็จะเต็ม การเดตคืนนี้คาดว่าจะเพิ่มได้ 0.3-0.5 แนะนำให้ไป】
เสิ่นฮวากลอกตา
เพ่ย์วั่งนี่ขี้เหนียวอะไรขนาดนี้ ค่าความรู้สึกขึ้นทีละศูนย์จุดนิด ๆ เอง
แต่ถึงยุงจะตัวเล็ก ก็ยังเป็นเนื้ออยู่ดี
เธอเลือกเสื้อรัดรูปสีดำตัวหนึ่ง จับคู่กับกระโปรงเข้ารูปลายจุดสีแอปริคอต สวมรองเท้าส้นสูงส้นเรียวสีดำ
เธอไม่ได้แต่งหน้าจัด แค่ทาลิปสติกบาง ๆ หนึ่งชั้น แล้วกรีดหางตาให้ยาวขึ้นเล็กน้อย
พอไปถึงร้านอาหาร เพ่ย์วั่งก็รออยู่หน้าร้านแล้ว
เสิ่นฮวาเห็นเขาแต่ไกล ฝีเท้าชะงักไปเล็กน้อย
แต่งตัวจัดเต็มขนาดนี้เลยเหรอ
เขาจัดผมให้ดูพองมีเท็กซ์เจอร์ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทรงหลวมกับกางเกงทรงตรงสีอ่อน ทั้งตัวดูสะอาดสดใส เปี่ยมไปด้วยความเป็นหนุ่มวัยรุ่น
เขาพิงเสาข้างประตูร้านอาหาร ก้มหน้ามองโทรศัพท์
พอเห็นเสิ่นฮวาเดินเข้ามา ดวงตาของเขาก็สว่างวาบขึ้นทันที เขารีบก้าวเข้ามาหา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด
“ภรรยา!”
เสิ่นฮวา “...”
เธอเหลือบมองเขาแล้วลดเสียงลง “อย่าเรียกแบบนี้ข้างนอกสิ”
เป็นแฟนลับ ๆ ยังทำตัวเกินหน้าเกินตาขนาดนี้ ถ้าได้ขึ้นมาเป็นตัวจริงจะขนาดไหนกัน
“อ้อ” เพ่ย์วั่งเปลี่ยนคำเรียกอย่างว่าง่าย “ฮวาฮวา”
เขายื่นมือมาหมายจะจับมือเธอ แต่เสิ่นฮวาหลบอย่างแนบเนียน
เพ่ย์วั่งไม่ท้อ เขายิ้มแล้วช่วยเปิดประตูร้านให้เธอ “ไปกันเถอะ ผมจองที่ไว้แล้ว”
ร้านอาหารนี้เป็นร้านอาหารส่วนตัวชื่อดังแห่งหนึ่งทางตะวันตกของเมือง บรรยากาศงดงามเรียบหรู แสงไฟนุ่มนวล แต่ละโต๊ะกั้นด้วยม่านไม้ไผ่ ให้ความเป็นส่วนตัวดีมาก