สวี่ยางกลับมาถึงห้องรับแขก ยืนอยู่ตรงหน้าประตู มองห้องที่ไม่คุ้นตาห้องนี้อยู่นานโดยไม่ขยับเขยื้อน
ห้องไม่ใหญ่ มีเตียงหนึ่งตัว ตู้เสื้อผ้าหนึ่งใบ โต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว การตกแต่งเรียบง่ายราวกับห้องมาตรฐานของโรงแรม
ม่านเป็นสีเทาเข้ม ผ้าปูที่นอนสีขาวเรียบ ไม่มีหน้าต่างบานใหญ่จรดพื้นอาบแสงแดดอย่างในห้องของเธอ ทั้งไม่มีต้นไม้อวบน้ำที่เธอวางเรียงไว้บนขอบหน้าต่าง
เธออยู่บ้านหลังนี้มาหลายปี ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะถูกจัดให้อยู่ในห้องรับแขก ราวกับเป็นแขกคนหนึ่ง
สวี่ยางกำหมัดแน่น
เสิ่นฮวา!
เป็นเพราะเสิ่นฮวาทั้งนั้น!
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ คุณอาก็คงไม่ปฏิบัติกับสวี่ยางแบบนี้!
เธอมันตัวกาลกิณีชัด ๆ เกิดมาเพื่อขัดโชคชะตาของสวี่ยางโดยเฉพาะ
สวี่ยางเดินไปนั่งลงที่ขอบเตียง ล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เปิดบทสนทนาแชตบนโทรศัพท์กับเพ่ย์วั่ง แล้วพิมพ์อย่างรวดเร็ว
【เพ่ย์วั่ง แฟลชไดรฟ์ที่คุณพูดถึงคราวก่อน ติดต่อสื่อเรียบร้อยหรือยัง จัดการให้เร็วหน่อยได้ไหม ฉันอยากให้เสิ่นฮวาถูกเปิดโปงโดยเร็วที่สุด】
เธอกดส่ง
วินาทีถัดมา เครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงก็ปรากฏขึ้นข้างข้อความ
สวี่ยางชะงักไป
เธอจ้องเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงนั้นอยู่นานหลายวินาที แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
เธอคิดว่าเป็นปัญหาอินเทอร์เน็ต จึงส่งไปอีกข้อความ 【เพ่ย์วั่ง คุณอยู่ไหม】
แต่ก็ยังเป็นเครื่องหมายอัศเจรีย์สีแดงเหมือนเดิม
หัวใจของสวี่ยางเต้นแรงขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอกดเข้าไปดูโมเมนต์ของเพ่ย์วั่ง แต่กลับมองไม่เห็นอะไรแล้ว เหลือเพียงแถบสีเทาเส้นหนึ่ง