เสิ่นฮวาไม่คิดว่าจะได้เจอปัวซื่อ
เธอเอนพิงเบาะรถ เอียงหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างเล็กน้อย ความคิดลอยไปไกล
เธอถาม 001 ในหัวว่า
【ทำไมจูบเมื่อกี้ ค่าความรู้สึกถึงเพิ่มขึ้นแค่ 0.1?】
ตอนนี้เธอพอจะรู้แล้วว่าอะไรทำให้ค่าความรู้สึกของเพ่ย์วั่งเพิ่มขึ้น
ทำให้เขามีความสุข ค่าความรู้สึกก็เพิ่มขึ้น
001 อธิบายว่า 【ค่าความรู้สึกของตัวรองใกล้เต็มแล้ว ยิ่งเข้าใกล้ 100 ก็ยิ่งเพิ่มยาก นี่เป็นเรื่องปกติ】
เสิ่นฮวาจุ๊ปากในใจ
เธออุตส่าห์ทุ่มเทตั้งขนาดนี้ ทั้งกินข้าวด้วยกัน เดินชอปปิงด้วยกัน แถมยังจูบกันอีก สุดท้ายเพิ่มขึ้นแค่ 0.1 เนี่ยนะ?
การแลกเปลี่ยนแบบนี้ขาดทุนเกินไปแล้ว
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามต่อ 【เมื่อกี้ตอนที่ฉันอยู่กับเพ่ย์วั่ง... ปัวซื่อเห็นหรือเปล่า?】
001 ตอบว่า 【ข้อมูลไม่เพียงพอ ไม่สามารถตัดสินได้】
เสิ่นฮวา “...”
พูดเหมือนไม่ได้พูด
เมื่อครู่นี้ตอนเดินออกจากร้านชานม ฝนก็เริ่มโปรยปราย เพ่ย์วั่งบอกให้เธอรอ ส่วนตัวเองวิ่งไปซื้อร่มที่ร้านสะดวกซื้อ
เธอยืนอยู่ใต้เสาไฟ ก้มมองข้อความจากปัวซื่อบนโทรศัพท์
เขาบอกว่าเพิ่งอยู่แถวนี้กับเพื่อน แล้วบังเอิญเห็นเธอเข้า
ให้เธอขึ้นรถ
ตอนนั้นหัวใจเธอกระตุกวูบ
เธอเงยหน้า สายตามองผ่านม่านฝนโปรยปรายไปยังรถสีดำที่จอดอยู่อีกฝั่งถนน
กระจกรถลดลงครึ่งหนึ่ง ใบหน้าด้านข้างของปัวซื่อปรากฏให้เห็นราง ๆ ใต้แสงไฟถนน เขากำลังมองมาทางเธอ
เธอไม่รู้ว่าเขาเห็นไปมากแค่ไหน
แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่าอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว
เธอรีบส่งข้อความหาเพ่ย์วั่ง
【ฉันมีธุระต้องไปก่อน คุณกลับเองเถอะ】
จากนั้นเธอก็เก็บโทรศัพท์ เดินเร็ว ๆ ข้ามถนนไปเปิดประตูรถคันนั้นแล้วขึ้นไปนั่ง
“บังเอิญจังเลยนะ” เธอยิ้มให้ปัวซื่อ “ฉันกำลังจะเรียกแท็กซี่พอดี แล้วก็เห็นคุณเข้า”
ปัวซื่อมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้ซักถามอะไร เพียงขานรับเสียงเรียบ