กลับจากเดินช้อปปิ้งถึงบ้าน เสิ่นฮวาก็ได้รับข้อความจากหลูเหยียน
หลูเหยียนนัดเธอไปดูพระอาทิตย์ขึ้นริมทะเลในวันเสาร์
บ่ายวันเสาร์ เสิ่นฮวานั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เขียนคิ้วพลางมองกระจก
วันนี้เธอตั้งใจตื่นเช้ากว่าปกติ เมื่อคืนเลือกเสื้อผ้าอยู่นาน สุดท้ายก็เลือกชุดเดรสสีฟ้าอ่อนตัวนั้น
เธอจำได้ว่าหลูเหยียนเคยบอกว่า เธอใส่สีฟ้าแล้วดูสวย
หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น เป็นข้อความจากหลูเหยียน
【ผมออกเดินทางแล้ว อีกประมาณครึ่งชั่วโมงถึง】
เสิ่นฮวามองข้อความนั้น มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เธอตอบกลับไปว่า “ได้” แล้ววางโทรศัพท์ลง แต่งหน้าต่อ
ในใจเธอเองก็แอบคาดหวังอยู่บ้าง
พวกเขาคบกันมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ยังไม่เคยไปดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันเลย
ทุกครั้งที่อยู่กับเธอ ดวงตาของเขาจะเป็นประกาย ราวกับมีแสงส่องอยู่ข้างใน
เธอชอบแววตาที่เขามองเธอ มันเป็นสายตาของหนุ่มน้อยที่เพิ่งเริ่มตกหลุมรักอย่างเต็มเปี่ยม
เธอยังชอบท่าทางตอนเขาพูดว่า “ผมคิดถึงคุณ” ทั้งที่หูแดงก่ำด้วย ดูว่าง่ายน่ารักเป็นพิเศษ
ตอนเสียงกริ่งประตูดังขึ้น เธอเพิ่งแต่งหน้าเสร็จพอดี
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา เร็วกว่าที่คาดไว้สิบนาที
เธอเดินไปที่ประตู เปิดออก แล้วเห็นหลูเหยียนยืนอยู่ด้านนอก เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ผมสีขาวถูกลมพัดจนยุ่งเล็กน้อย
เธอเบี่ยงตัวให้เขาเข้ามา “คุณนั่งรอสักครู่นะ ฉันขอเก็บของก่อน”
หลูเหยียนพยักหน้า เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นแล้วนั่งลงบนโซฟา ส่วนเสิ่นฮวาหมุนตัวกลับเข้าไปเก็บของในห้องนอน
หลูเหยียนนั่งอยู่บนโซฟา ไม่มีอะไรทำจึงกวาดตามองไปรอบ ๆ ห้องนั่งเล่นของเธอ
เขาเคยมาที่นี่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งแค่ไปส่งเธอถึงข้างล่าง ไม่ค่อยได้ขึ้นมาข้างบน
เขามองสำรวจห้องที่มีพื้นที่ไม่กว้างนัก แต่ตกแต่งไว้อย่างอบอุ่น บนขอบหน้าต่างมีกระถางต้นไม้สีเขียววางอยู่หลายใบ ผนังแขวนภาพสีน้ำหนึ่งภาพ บนโต๊ะกลางมีกองหนังสือกับสมุดบันทึกหนึ่งเล่มวางอยู่
สายตาของเขาหยุดลงที่สมุดบันทึกเล่มนั้น
มันเป็นสมุดบันทึกธรรมดา ๆ ปกกระดาษสีน้ำตาล
เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะอ่าน แต่ตอนที่สายตากวาดผ่าน เขาบังเอิญเห็นสมุดเปิดแง้มอยู่ เผยให้เห็นหน้ากระดาษด้านในที่มีตัวหนังสือเขียนอยู่หลายบรรทัด