ท่าทางของฟูเหยียนสิงชะงักไป
ในดวงตาลึกล้ำนั้นมีแววเย็นชาวูบผ่าน
เขาพิงไม้ถูพื้นไว้ข้างกำแพง เดินเข้าห้องน้ำไปล้างมือ เช็ดจนแห้ง แล้วเดินออกมาตรงไปยังโซฟา
เสิ่นฮวายังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกเขาดึงเข้าไปในอ้อมแขนทันที
แขนของฟูเหยียนสิงโอบผ่านไหล่เธอ รวบตัวเธอไว้แนบอก คางเกยอยู่บนกระหม่อมของเธอ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยว่า “อย่าไปสนใจเธอ”
แก้มของเสิ่นฮวาแนบอยู่กับอกเขา เธอสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบา ๆ ในอกยามเขาพูด รวมถึงกลิ่นหอมจาง ๆ ของไม้สนที่ลอยมาจากตัวเขา
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอื้อมมือดันเขาเบา ๆ “ปล่อยก่อน ร้อน”
ฟูเหยียนสิงไม่ยอมปล่อยมือ กลับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น กอดเธอไว้มั่นคงกว่าเดิม
“สัปดาห์หน้าคุณย่าจะฉลองวันเกิด เธอกลับไปกับฉันด้วย”
ร่างของเสิ่นฮวาแข็งทื่อ
อะไรนะ?
กลับไปตระกูลฟู่?
ไปร่วมงานวันเกิดของคุณย่าตระกูลฟู่?
เธอจำได้ว่าในเนื้อเรื่องมีเหตุการณ์ช่วงนี้อยู่ แต่ตอนนั้นเธอไปเอง
ไม่ใช่ฟูเหยียนสิงเป็นคนชวนเธอ
เธอคิดจะปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ ทว่าในตอนที่อ้าปากเตรียมพูดปฏิเสธ เสียงของ 001 ก็ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน
【ตอบตกลงเขา】
คำพูดของเสิ่นฮวาติดค้างอยู่ในลำคอ
【นี่เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของเนื้อเรื่อง】เสียงของ 001 ดังขึ้นในหัวต่อ【ตามเส้นเรื่องเดิม นี่คือจุดสำคัญที่ค่าความรู้สึกของฟูเหยียนสิงที่มีต่อแสงจันทร์ขาวลดลง เธอต้องไป】