งานฉลองวันเกิดครบรอบเจ็ดสิบปีของคุณย่าตระกูลฟูจัดขึ้นที่บ้านเก่าของตระกูลฟู่ในเขตชานเมืองจิงซือ
นี่คือคฤหาสน์สไตล์จีนที่มีพื้นที่กว้างขวาง กำแพงขาวกระเบื้องหลังคาสีเข้ม ชายคางอนยกสูง ศาลาและหอเรือนเรียงรายสลับกันอย่างเป็นระเบียบ ทุกหนแห่งแผ่กลิ่นอายความเก่าแก่และสง่างามของตระกูลใหญ่ที่สืบทอดมานับร้อยปี
คุณย่าตระกูลฟูสวมชุดกี่เพ้าสีแดงเข้มปักลายมงคลวันเกิด ผมหวีเรียบร้อยไม่ตกหล่นแม้แต่เส้นเดียว ต่างหูหยกประดับอยู่บนหูทั้งสองข้าง ดูกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวา
หลินหยวนสวมชุดกี่เพ้าสีม่วงอ่อน นั่งเรียบร้อยอยู่ข้างคุณย่าตระกูลฟู คอยเติมชาและส่งน้ำให้เป็นระยะ กิริยาสุภาพอ่อนโยน จนได้รับคำชมจากแขกไม่น้อย
“คุณย่าตระกูลฟูโชคดีจริง ๆ คุณหนูตระกูลหลินทั้งสวยทั้งรู้ความ เหมาะสมกับคุณชายเหยียนสิงของบ้านนี้ราวกับสวรรค์สร้างมาเป็นคู่กันเลยนะคะ”
“ใช่ค่ะ การแต่งงานเชื่อมสายสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฟูกับตระกูลหลินเป็นการรวมพลังของสองตระกูลใหญ่ ต่อไปในจิงซือจะมีใครเทียบได้อีกล่ะคะ”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณย่าตระกูลฟูก็ยิ่งลึกขึ้น นางดึงมือหลินหยวนมากุมไว้แล้วตบเบา ๆ น้ำเสียงเจือความพึงพอใจ
“หยวนหยวนเป็นเด็กดีจริง ๆ รู้ความ ใส่ใจ ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ”
แก้มหลินหยวนแดงระเรื่อ เธอก้มหน้าพร้อมรอยยิ้มเขินอาย “คุณย่าชมเกินไปแล้วค่ะ หนูแค่ทำในสิ่งที่ควรทำเท่านั้น”
คุณย่าตระกูลฟูกวาดตามองไปรอบ ๆ แต่ไม่เห็นเงาหลานชาย จึงขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว “เจ้าเหยียนสิงนี่ วันนี้เป็นงานวันเกิดของย่าแท้ ๆ แล้ววิ่งไปอยู่ที่ไหนเสียล่ะ”
วันนี้หลินหยวนเองก็ยังไม่เห็นเขา เธอรีบยิ้มช่วยคลี่คลายสถานการณ์
“เหยียนสิงอาจกำลังเตรียมเซอร์ไพรส์ให้คุณย่าอยู่ก็ได้ค่ะ ช่วงนี้เขาทำตัวลึกลับอยู่เรื่อย บางทีอาจอยากมอบของขวัญวันเกิดสุดพิเศษให้คุณย่าก็ได้นะคะ”
ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เธอกลับรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอยู่บ้าง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ริ้วรอยบนใบหน้าของคุณย่าตระกูลฟูคลายลงเล็กน้อย นางยิ้มพลางส่ายหน้า
“เจ้าเด็กนั่นมีน้ำใจแบบนี้ก็ดีแล้ว ย่าไม่ได้หวังให้เขาเตรียมเซอร์ไพรส์อะไร ขอแค่อย่าก่อเรื่องให้ย่าปวดหัวก็พอ”