พอเสิ่นฮวากลับถึงบ้าน ก็เห็นรองเท้าหนังผู้ชายสีดำวางอยู่คู่หนึ่ง
ไม่ใช่ของ 001
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็เห็นเสื้อโค้ตสีดำที่แขวนอยู่บนราวแขวนเสื้อ
เป็นของฟูเหยียนสิง
เธอเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะแล้วเดินเข้าไป ก็เห็นประตูห้องน้ำเปิดอยู่ ฟูเหยียนสิงยืนอยู่หน้าอ่างล้างมือ ก้มตัวเล็กน้อย แขนเสื้อพับขึ้นไปเหนือข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดชัดเจน
เขาก้มหน้าลง เส้นผมสั้นระหน้าผากบดบังดวงตาและคิ้วเล็กน้อย
ในมือเขากำลังขยี้ชุดชั้นในสีฟ้าอ่อนที่เธอถอดเปลี่ยนวันนี้
เสิ่นฮวาพิงกรอบประตู กอดอกมองภาพตรงหน้าแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ตลอดหลายปีที่คบกัน เสื้อผ้าชั้นในของเธอเป็นเขาที่ซักให้ด้วยมือตลอด
เธอบอกว่าชุดชั้นในห้ามซักเครื่อง เดี๋ยวเสียทรง เขาก็ซักมือ
เธอบอกว่าต้องใช้น้ำยาซักผ้าเฉพาะ เขาก็ซื้อกลับมาหลายชนิด ทดลองเทียบกันทีละตัว จนเลือกตัวที่ใช้ดีที่สุด
ภาพผู้ชายอกสามศอกนั่งยอง ๆ อยู่ในห้องน้ำ ซักชุดชั้นในให้เธอ หากคนข้างนอกเห็นเข้า คงอ้าปากค้างกันแน่
คุณชายใหญ่แห่งตระกูลฟู่ ผู้ชายที่สูงส่งที่สุดในจิงซือ กลับซักชุดชั้นในให้ผู้หญิงคนหนึ่ง
พูดออกไปก็คงไม่มีใครเชื่อ
“คุณเข้ามาได้ยังไง?”
ฟูเหยียนสิงได้ยินเสียงเธอ แต่มือยังคงขยับซักต่อ เพียงหันหน้ามามองเธอแวบหนึ่ง มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ
“กลับมาแล้วเหรอ?”
“ฉันถามคุณอยู่นะ” เสิ่นฮวาเดินเข้าไปยืนข้างเขา เอียงคอมอง “คุณรู้รหัสบ้านฉันได้ยังไง?”
ฟูเหยียนสิงก้มหน้าลง ขยี้ชุดชั้นในลูกไม้สีฟ้าอ่อนในมือต่อไป “เมื่อก่อนรหัสทุกอย่างของคุณเป็นรหัสเดียวกันหมด ไม่เคยเปลี่ยนเลย”
เสิ่นฮวาชะงักไป
“52013141314502” ฟูเหยียนสิงบอกตัวเลขชุดยาวออกมา ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเธอ ในแววตามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จาง ๆ