เสิ่นฮวาหันกลับไปก็เห็นบอดีการ์ดที่เคยติดตามมารดาตระกูลฟูเมื่อสามปีก่อน
เธอเลิกคิ้วใส่อวี้เยว่ “ดูสิ หมาได้กลิ่นกระดูกเนื้อก็เดินมาซะแล้ว”
มุมปากของบอดีการ์ดกระตุกเล็กน้อย
คงมีแต่คุณหนูเชินเท่านั้นที่กล้าพูดถึงคุณนายฟู่แบบนี้
“ระวังตัวด้วย อย่าทำให้ผู้ใหญ่โมโห”
อวี้เยว่รู้ว่าเสิ่นฮวาจะไป จึงไม่ได้กังวลว่าเสิ่นฮวาจะถูกกลั่นแกล้ง
กลับเป็นห่วงมารดาตระกูลฟูอยู่ในใจแทน
ก่อนหน้านี้ มารดาตระกูลฟูเคยตามหาเสิ่นฮวา อยากให้เธอห่างจากฟูเหยียนสิง
แต่ทุกครั้งกลับถูกเสิ่นฮวาทำให้โมโหจนแทบตาย
เสิ่นฮวาตามบอดีการ์ดขึ้นลิฟต์ไปชั้นสาม เปิดประตูไม้แกะสลักของห้องชาออก ก็เห็นมารดาตระกูลฟูนั่งอยู่ริมหน้าต่างทันที
ปีนี้มารดาตระกูลฟูอายุห้าสิบกว่าแล้ว ดูแลตัวเองเป็นอย่างดี จึงดูเหมือนอายุแค่ราวสี่สิบเท่านั้น
เธอสวมชุดกี่เพ้าสีม่วงเข้ม คลุมไหล่ด้วยผ้าคลุมขนแคชเมียร์ เกล้าผมไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ และสวมต่างหูมุกคู่หนึ่ง
ดูภูมิฐานมีราศีมาก
ใบหน้าของเธอมีส่วนคล้ายฟูเหยียนสิงอยู่หลายส่วน
เสิ่นฮวานั่งลงตรงข้ามเธอตามใจชอบ แล้วส่งยิ้มสดใสให้มารดาตระกูลฟู
“คุณป้าคะ ไม่เจอกันสามปี คุณป้าก็ยังสาวสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ คิดถึงฉันหรือคะ ถึงได้นัดเจอทันทีที่ฉันกลับมา”
สีหน้าของมารดาตระกูลฟูหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
เธอยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นจิบหนึ่งคำ พยายามกดความไม่พอใจในใจลง
ถ้าไม่ใช่เพราะเสิ่นฮวาตามติดลูกชายของเธอ เธอก็ไม่อยากเจอเสิ่นฮวาเลยแม้แต่น้อย