มารดาหลูโทรหาเสิ่นฮวาตั้งแต่เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ชวนเธอไปเดินช้อปปิ้ง
เสิ่นฮวายังไม่ทันได้พูดอะไร มารดาหลูก็ตัดสินใจแทนเธอเสียแล้ว
“เอาตามนี้นะ สิบโมงเจอกันหน้าพลาซ่าเหิงหลง ป้ารอเธออยู่”
กว่าจะมีลูกสะใภ้สักคน นางก็ต้องดูแลให้ดีเสียหน่อย
เสิ่นฮวาวางสาย มองหน้าจอโทรศัพท์แล้วทั้งขำทั้งจนใจ
เธอไม่คิดว่ามารดาหลูจะกระตือรือร้นขนาดนี้ เมื่อวานเพิ่งมอบของสืบทอดประจำตระกูลให้เธอ วันนี้ก็จะพาไปเดินช้อปปิ้งแล้ว
เธอเปลี่ยนเป็นชุดเดรสสีอ่อน จัดการตัวเองง่าย ๆ แล้วออกจากบ้าน
เมื่อไปถึงพลาซ่าเหิงหลง มารดาหลูก็รออยู่หน้าทางเข้าแล้ว
วันนี้นางสวมเสื้อโค้ตสีแดงเข้มกับแว่นกันแดด ดูสง่างามเปี่ยมอำนาจ
พอเห็นเสิ่นฮวา นางก็ถอดแว่นกันแดดทันที ก่อนยิ้มพลางเดินเข้ามาหา
“ฮวาฮวา มาแล้วหรือ! ไปกันเถอะ ป้าจะพาไปซื้อเสื้อผ้า!”
เสิ่นฮวายังไม่ทันได้ตอบ ก็ถูกมารดาหลูจูงเข้าไปในห้างแล้ว
สไตล์การเดินช้อปปิ้งของมารดาหลูเหมือนนิสัยของนางไม่มีผิด รวดเร็วฉับไว เห็นอะไรสวยก็สั่งพนักงานให้ห่อทันที ไม่แม้แต่จะดูราคา
นางจูงเสิ่นฮวาเข้าไปในร้านแบรนด์หรูร้านหนึ่ง แล้วชี้ไปที่กระโปรงในตู้โชว์ “เอาตัวนี้ ไซซ์ของเธอมาตัวหนึ่ง”
พนักงานรีบไปหยิบให้ทันที
เสิ่นฮวามองป้ายราคาของกระโปรง ใจพลันกระตุก “คุณป้าคะ ตัวนี้แพงเกินไปแล้ว...”
กระโปรงตัวเดียวราคาแสนห้าหมื่น
กระโปรงที่เธอซื้อในแอปเทาจื่อแพงที่สุดก็แค่ไม่กี่ร้อย
“แพงอะไรกัน” มารดาหลูโบกมือ “ผู้หญิงเราต้องแต่งตัวให้สวย เธอใส่กระโปรงตัวนี้ต้องสวยแน่ ๆ ไปลองดูสิ”
เงินทองเป็นของนอกกาย เกิดมาก็ไม่ได้เอาติดตัวมา ตายไปก็เอาไปไม่ได้ บางครั้งก็ต้องใช้ให้เต็มที่
ซื้อความสุขสำคัญที่สุด
เสิ่นฮวาถูกดันเข้าไปในห้องลองเสื้อ พอเปลี่ยนกระโปรงตัวนั้นแล้วเดินออกมา ดวงตาของมารดาหลูก็เป็นประกาย
“สวย! สวยจริง ๆ! ป้าบอกแล้วว่าเธอใส่สีนี้ขึ้น! ห่อเลย!”
สมกับเป็นลูกสะใภ้ของนางจริง ๆ หน้าตาสวย แถมบุคลิกก็ดี
เสิ่นฮวายังไม่ทันได้พูด มารดาหลูก็สั่งให้พนักงานห่อกระโปรงแล้ว