คุณย่าตระกูลฟูลากเสิ่นฮวาคุยอยู่พักใหญ่ ก่อนจะไปพูดคุยกับแขกคนอื่นต่อ
ส่วนฟูเหยียนสิงถูกมารดาตระกูลฟูเรียกตัวไป
เสิ่นฮวาก้มมองกำไลหยกสีเขียวมรกตบนข้อมือ รู้สึกว่ามันหนักอึ้งราวกับสวมกุญแจมืออยู่
เนื้อเรื่องพังทลายไปหมดแล้ว
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
ยิ่งคิดเสิ่นฮวาก็ยิ่งหงุดหงิด เธอยกแก้วขึ้นดื่มแชมเปญที่เหลือจนหมดรวดเดียว จากนั้นก็จับชายกระโปรงเดินไปยังห้องน้ำ
เธอต้องการอยู่คนเดียวเพื่อสงบสติอารมณ์สักหน่อย
เสิ่นฮวายืนอยู่หน้าอ่างล้างมือ บิดก๊อกน้ำ น้ำเย็นเยียบไหลผ่านปลายนิ้ว เธอเงยหน้ามองตัวเองในกระจก
แปลกอยู่เหมือนกัน
เมื่อครู่เธอเห็นเส้นด้ายสีแดงงอกออกมาจากกลางศีรษะตัวเองได้อย่างไร?
เธอขยี้ตาแล้วมองอีกครั้ง เส้นด้ายสีแดงหายไปแล้ว
หรือว่าจะเป็นภาพหลอน?
【001 คุณเห็นไหม?】
001 ถามอย่างสงสัย: 【เห็นอะไร?】
【เมื่อกี้เหมือนมีเส้นด้ายสีแดงงอกออกมาจากหัวฉัน】
【เมื่อคืนคุณคงนอนไม่พอจนตาฝาดแล้วมั้ง ใครจะมีเส้นด้ายสีแดงงอกออกมาจากหัวกัน】
อย่างนั้นหรือ?
เสิ่นฮวาหลับตาลง คงเป็นเธอที่มองผิดไปเอง
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็เห็นหลินหยวนเดินเข้ามา
ขอบตาของหลินหยวนแดงเรื่อ
ร้องไห้มาเหรอ?
เธอเดินไปยังอ่างล้างมือข้างเสิ่นฮวา บิดก๊อกน้ำ ล้างมืออย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะปิดน้ำแล้วหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดนิ้วให้แห้ง
เธอเงยหน้าขึ้น มองเสิ่นฮวาผ่านกระจกด้วยสายตาเย็นชา
“เสิ่นฮวา เธอรู้สึกภูมิใจมากใช่ไหม?”
เสิ่นฮวาหันกลับไป พิงขอบอ่างล้างมือและกอดอก มองเธอ “ภูมิใจเรื่องอะไร?”
“เลิกเสแสร้งได้แล้ว” หลินหยวนพูดเสียงเย็น “ฟูเหยียนสิงเลือกเธอ แถมยังประกาศความสัมพันธ์ของพวกเธอต่อหน้าคนมากมาย ตอนนี้เธอคงดีใจมากสินะ?”
“ฟูเหยียนสิงจะเลือกใครก็เป็นสิทธิ์ของเขา” เสิ่นฮวาพูดเรียบ ๆ “ไม่เกี่ยวกับฉัน”
ถึงเนื้อเรื่องจะเบี่ยงเบนไป แต่บางทีเธออาจดึงมันกลับมาได้สักหน่อย
“ไม่เกี่ยวกับเธอ?” หลินหยวนหัวเราะเยาะ “เสิ่นฮวา เลิกเสแสร้งสักทีได้ไหม? เธอกลับมาก็เพราะเขาไม่ใช่หรือ? กล้าพูดไหมว่าเธอไม่ได้จงใจ?”
เสิ่นฮวามองเธอ แต่ไม่ได้ตอบในทันที
เธอกลับมาเพราะฟูเหยียนสิงจริง ๆ
แต่ไม่ใช่เพื่อกลับไปคืนดีกับเขา หากแต่เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จแล้วจากไป