เสิ่นฮวานั่งอยู่ในเงามืดตรงมุมบันไดชั้นสอง มองเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องรับแขกชั้นล่างอย่างชัดเจน
มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย
เธอพอใจกับการแสดงออกของปัวซื่อมาก
สายตาของเธอตกลงบนร่างบอบบางตรงชั้นล่าง สวี่ยางก้มหน้า ไหล่สั่นน้อย ๆ
เสิ่นฮวารู้สึกว่าภาพนี้งดงามนัก น่าเสียดายที่ไม่ได้พกโทรศัพท์มา ไม่อย่างนั้นเธอคงอยากถ่ายเก็บไว้เป็นที่ระลึกจริง ๆ
ตอนปัวซื่อหันตัวเดินมาทางบันได เสิ่นฮวาก็ถอยกลับเข้าห้องนอนอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่ปัวซื่อจะผลักประตูเข้ามา เธอก็กลับไปพิงหัวเตียงเรียบร้อยแล้ว มือถือโทรศัพท์ไว้ สีหน้าท่าทางเป็นปกติ
ปัวซื่อผลักประตูเข้ามา ก็เห็นเสิ่นฮวาสวมชุดนอนสายเดี่ยว พิงหัวเตียงไถโทรศัพท์อยู่ แสงไฟหัวเตียงสีเหลืองนวลสาดลงบนตัวเธอ ขับผิวขาวผ่องแต่เดิมให้ดูราวกับเคลือบแสงนุ่มนวลไว้ชั้นหนึ่ง
เธอได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น ยิ้มจนดวงตาโค้งให้เขา “กลับมาแล้วเหรอ”
ปัวซื่อพยักหน้าเบา ๆ
เขาพบว่าอารมณ์อึมครึมในใจซึ่งเกิดจากสวี่ยาง สลายหายไปจนหมดเพราะคำว่า “กลับมาแล้วเหรอ” ที่เธอเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก
เขาเดินไปข้างเตียง โน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอแผ่วเบาและอบอุ่น ก่อนจะคลายคอเสื้อสูท แล้วหันหลังเดินเข้าห้องน้ำ
เมื่อเสียงน้ำดังขึ้น เสิ่นฮวาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เพิ่งปลดล็อกหน้าจอก็เห็นข้อความใหม่หนึ่งข้อความ