มารดาหลูวางสายโทรศัพท์ ยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับเข้าไปในบ้าน
เธอขึ้นไปชั้นบน เปลี่ยนเป็นเสื้อโค้ตสีเทาเข้ม แล้วรวบผมขึ้น บุคลิกทั้งตัวพลันเปลี่ยนไปในทันที
จากภรรยาตระกูลเศรษฐีผู้ร่าเริงและเป็นมิตร กลายเป็นหญิงสาวที่มีแววตาเย็นชาและท่าทางน่าเกรงขาม
เธอหยิบกุญแจรถแล้วออกจากบ้านไปตามลำพัง
รถแล่นเกือบหนึ่งชั่วโมง ก่อนเข้าสู่เขตอุตสาหกรรมร้างแห่งหนึ่งในชานเมือง
เสาไฟมีอยู่ประปราย โรงงานต่างทรุดโทรม มีเพียงคลังสินค้าไม่สะดุดตาหลังหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป ซึ่งยังส่องแสงสีเหลืองสลัว
มารดาหลูจอดรถหน้าคลังสินค้า
ประตูคลังสินค้าถูกเปิดจากด้านใน ชายร่างสูงใหญ่ในเสื้อกล้ามสีดำยืนอยู่ตรงประตู เมื่อเห็นมารดาหลู เขาก็ก้มศีรษะให้เล็กน้อย
แขนขวาของชายคนนั้นสักรูปแมงป่องไว้
“คุณนายหลู”
มารดาหลูพยักหน้าแล้วเดินเข้าไป
ภายในคลังสินค้ามีโคมไฟห้อยลงมาจากเพดาน แสงสลัว อากาศอบอวลด้วยกลิ่นสนิมอับชื้น
ชายร่างกำยำสองคนยืนอยู่ตรงมุมห้อง เมื่อเห็นมารดาหลูเข้ามา ต่างก็ก้มศีรษะให้ด้วยความเคารพ
แขนขวาของพวกเขาก็สักรูปแมงป่องไว้เช่นกัน
พวกเขาเคยเป็นทหารรับจ้าง หลังปลดประจำการ มารดาหลูก็เห็นแววในตัวพวกเขา
จึงจ้างให้พวกเขามาทำงานให้เธอ
กลางคลังสินค้า มีหญิงคนหนึ่งถูกมัดอยู่บนเก้าอี้
หลินซิ่วถูกเชือกมัดติดกับเก้าอี้ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้ายับยู่ยี่และเปื้อนฝุ่น
แววตาของเธอเลื่อนลอย มุมปากมีน้ำลายไหล เธอพึมพำอะไรบางอย่างไม่หยุด เสียงอู้อี้ฟังไม่ชัด คล้ายกำลังตกอยู่ในภาวะคลุ้มคลั่ง
มารดาหลูเดินไปหยุดตรงหน้า มองเธอจากที่สูงด้วยแววตาเย็นชา ราวกับกำลังมองขยะชิ้นหนึ่ง
เธอหันไปถามชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ว่า “เธอกลายเป็นแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”
ชายคนนั้นตอบเสียงเบาว่า “เริ่มตั้งแต่เมื่อวานครับ พวกเราทำตามที่คุณสั่ง พาเธอมาสอบถาม พอถามไปได้ไม่กี่คำ เธอก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว”
พวกเขายังไม่ได้ใช้วิธีรุนแรงอะไรเลย ผู้หญิงคนนี้ก็กลายเป็นแบบนี้เสียแล้ว
ช่างทนอะไรไม่ไหวเอาเสียเลย
มารดาหลูขมวดคิ้ว แล้วหันไปมองหลินซิ่วอีกครั้ง
เธอย่อตัวลง ยื่นมือไปเชยคางหลินซิ่วขึ้น บังคับให้อีกฝ่ายมองเธอ
“หลินซิ่ว ยังจำฉันได้ไหม”