“อะไรนะ?”
เสิ่นฮวาคิดว่าตัวเองฟังผิดไป
“ตามเส้นเรื่องที่ระบบแสดง พรุ่งนี้บ่ายสองโมง หลินหยวนจะไปร้านขายหยกโบราณแห่งหนึ่งบนถนนหลิวหลีฉ่าง เพื่อเลือกของขวัญวันเกิดให้คุณย่าของฟูเหยียนสิง”
นิ้วเรียวยาวของ 001 เลื่อนบนแท็บเล็ต เรียกข้อมูลชุดหนึ่งขึ้นมา
“ฟูเหยียนสิงก็จะไปด้วย ทุกสุดสัปดาห์ที่สามของแต่ละเดือน เขาจะพาหลินหยวนไปเลือกของขวัญให้คุณย่าตระกูลฟู่ นี่เป็นกำหนดการประจำที่มารดาตระกูลฟู่กำหนดไว้”
เสิ่นฮวาเลิกคิ้ว “แล้วไง? จะไปหาเรื่องเธออย่างที่คุณเคยบอกไว้หรือ?”
“อืม”
“ได้ ไม่มีปัญหา”
พูดตามตรง นี่เป็นสิ่งที่เธอถนัดที่สุด หรือพูดให้ถูกก็คือเป็นวิชาบังคับของกลุ่มบนชั้น
“งั้นฉันไปเลือกเสื้อผ้าก่อน ไหน ๆ ก็จะไปป่วนงาน ต้องแต่งตัวให้สวยสะดุดตาไว้ก่อน”
วันรุ่งขึ้น เธอสวมชุดสูทกระโปรงสีน้ำเงิน
ท่อนบนเป็นเสื้อสูทตัวสั้นที่ตัดเย็บอย่างเนี้ยบ ส่วนท่อนล่างเป็นกระโปรงทรงเอเอวสูงสีเดียวกัน ยาวพอดีกลางต้นขา เผยให้เห็นเรียวขายาวตรง
เธอสวมรองเท้าส้นสูงส้นเข็มสีนู้ดเข้าชุด
เธอยืนสำรวจตัวเองหน้ากระจกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ
สมบูรณ์แบบ!
บ่ายสองโมง ถนนหลิวหลีฉ่าง
ที่นี่เป็นถนนขายของเก่าที่มีชื่อเสียงที่สุดในจิงซือ สองข้างทางปูด้วยแผ่นหินสีเขียว มีร้านรวงตั้งเรียงรายหลากหลาย ทั้งร้านขายภาพวาดและอักษร ร้านขายเครื่องเคลือบ และร้านขายหยก
เสิ่นฮวาสวมแว่นกันแดด เดินบนถนนหินด้วยรองเท้าส้นสูง ดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมาไม่น้อย
บุคลิกของเธอโดดเด่นเกินไป แม้จะปิดบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ก็ยังมองออกว่าเป็นสาวงาม