เมื่อเสิ่นฮวาตื่นขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น ปัวซื่อก็ไปบริษัทแล้ว
เมื่อคืนสวี่ยางไม่ได้กลับมา ไม่รู้เหมือนกันว่าไปไหน
เชินฮวากินอาหารเช้าคนเดียวอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นก็โทรเรียกพนักงานจากบริษัทรับทำความสะอาดสองสามคนให้มาที่บ้าน
พอพวกเขามาถึง เธอก็พาขึ้นไปชั้นบนแล้วผลักประตูห้องของสวี่ยางเปิดออก
การต้องอยู่ใต้ชายคาเดียวกับคนที่ยืนอยู่คนละฝั่งกับตัวเองนี่ช่างอึดอัดจริง ๆ
หลังจากเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น สวี่ยางคงหมดหวังในตัวปัวซื่ออย่างสิ้นเชิง แล้วเป็นฝ่ายย้ายออกไปเอง
ถ้าตัวเอกหญิงหน้าหนาเกินไป ไม่ยอมย้ายออกเสียที ก็อย่ามาโทษเธอก็แล้วกัน
ห้องของสวี่ยางอยู่ทางทิศใต้ของชั้นสอง แสงส่องถึงดีมาก หน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดานทั้งผนังหันออกไปทางสวนกลางหมู่บ้าน แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาอย่างไม่ปิดบัง ทำให้ทั้งห้องสว่างจ้า
เสิ่นฮวายืนอยู่กลางห้อง กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพยักหน้าด้วยความพอใจ
ห้องนี้เหมาะจะทำเป็นห้องวาดภาพที่สุดแล้ว
แม้เธอจะไม่ชอบวาดรูป แต่ก็อยากมีห้องวาดภาพเป็นของตัวเองสักห้อง
เธอสั่งให้คนงานนำเสื้อผ้าในตู้ของสวี่ยางออกมาทีละชิ้น พับใส่กล่องกระดาษให้เรียบร้อย แล้วให้พวกเขาเก็บข้าวของบนโต๊ะเครื่องแป้ง หนังสือบนชั้น และของจุกจิกในลิ้นชักใส่กล่องให้หมด
เธอนี่ใจดีจริง ๆ ยังให้คนจัดข้าวของทุกอย่างอย่างเป็นระเบียบอีกด้วย
ถ้าเป็นคนอื่นจากกลุ่มบนชั้นมาละก็ ป่านนี้คงรื้อค้นทุบทำลายข้าวของเหมือนโจรไปแล้ว