เย็นวันหนึ่ง สวี่ยางกลับถึงบ้าน
เธอเปลี่ยนรองเท้าแตะเรียบร้อย กำลังจะเข้าไปในครัวรินน้ำดื่มสักแก้ว ก็เห็นเสิ่นฮวานอนอยู่บนโซฟา มือกำช็อกโกแลตห่อฟอยล์ทองเม็ดหนึ่ง กำลังจะยัดเข้าปาก
บนโต๊ะน้ำชาตรงหน้าเธอมีกล่องของขวัญช็อกโกแลตที่แกะแล้ววางอยู่ ช็อกโกแลตทำมือที่เคยเรียงเป็นระเบียบอยู่ข้างในถูกกินไปเกือบครึ่ง
รูม่านตาของสวี่ยางหดเล็กลง
นั่นคือช็อกโกแลตที่ปัวซื่อซื้อกลับมาฝากเธอเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนเดินทางไปทำงานที่ประเทศ M
เธอเสียดายจนไม่กล้ากิน ทุกวันยอมกินแค่เม็ดเดียว จนถึงตอนนี้ยังเหลืออยู่เต็มกล่อง
เธอตั้งใจเอามันไปเก็บไว้ในตู้เย็นในครัว อยากเก็บไว้กินในวันสำคัญ
แต่เสิ่นฮวากลับกินมันไปครึ่งกล่องแล้ว
ความโกรธที่ยากจะบรรยายเอ่อล้นขึ้นมาในอกของสวี่ยาง เธอรีบเดินเข้าไปหา น้ำเสียงตึงขึ้นเล็กน้อย
“คุณกำลังทำอะไรน่ะ”
เสิ่นฮวาเงยหน้าขึ้น เคี้ยวช็อกโกแลตในปาก พลางมองเธอทีหนึ่ง แล้วมองกล่องช็อกโกแลตครึ่งกล่องในมือ สีหน้าดูงุนงงเล็กน้อย
“ก็กินช็อกโกแลตไง มีอะไรเหรอ”
“คุณ...” สวี่ยางมองกล่องช็อกโกแลตที่ถูกแกะแล้ว เจ็บใจจนแทบพูดไม่ออก “นี่เป็นช็อกโกแลตที่คุณอาซื้อให้ฉัน”
“อ๋อ อันนี้เอง” เสิ่นฮวาก้มมองกล่องในมือ “วันนี้ฉันหิว เลยเข้าไปหาอะไรกินในครัว พอดีเห็นช็อกโกแลตกล่องนี้ ก็เลยแกะกิน ฉันเห็นคุณไม่แตะมันเลย นึกว่าคุณไม่ชอบเสียอีก”
“ที่ฉันไม่กินเพราะฉันเสียดายต่างหาก!” สวี่ยางเผลอขึ้นเสียงโดยไม่รู้ตัว “นั่นเป็นของที่คุณอาตั้งใจซื้อกลับมาจากประเทศ M! ฉันยังไม่กล้ากินให้หมดในคราวเดียวเลย!”
เสิ่นฮวาชะงักไปเพราะถูกเธอตวาด จากนั้นก็วางช็อกโกแลตลงอย่างไม่พอใจนัก
“ก็แค่ช็อกโกแลตกล่องเดียว คุณต้องโกรธขนาดนี้เลยเหรอ ฉันซื้อกล่องใหม่คืนให้คุณก็จบแล้วไม่ใช่หรือไง”
เธอไม่รู้จริง ๆ ว่านี่เป็นช็อกโกแลตที่ปัวซื่อซื้อให้สวี่ยาง
แต่เรื่องนี้ก็เป็นโอกาสดีไม่ใช่หรือ