เพ่ย์วั่งได้รับข้อความจากเสิ่นฮวา แววตาพลันหม่นลงทันที
เขากดโทรออกสายหนึ่ง
เสียงโทรศัพท์ดังไม่ถึงสองครั้งก็มีคนรับ เสียงนอบน้อมดังมาจากปลายสาย “คุณชายเพ่ย์”
“ช่วยฉันสืบเรื่องคนคนหนึ่ง” น้ำเสียงของเพ่ย์วั่งเรียบเฉย “หลินซู่ แฟนของหงเมย ฉันต้องการข้อมูลทั้งหมดของเขา ยิ่งละเอียดก็ยิ่งดี”
“ครับ คุณชายเพ่ย์ เร็วที่สุดก็คงพรุ่งนี้เช้า”
“รอนานขนาดนั้นไม่ได้” น้ำเสียงของเพ่ย์วั่งเจือความเย็นชา “คืนนี้ต้องได้”
ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนตอบรับว่า “เข้าใจแล้วครับ คุณชายเพ่ย์”
หลังวางสาย เพ่ย์วั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วเคาะที่วางแขนเบา ๆ แววตาลึกล้ำ
เขาจำชื่อหลินซู่ได้ อีกฝ่ายเป็นคนชายขอบในวงสังคมของหงเทา อาศัยความสัมพันธ์กับหงเมยถึงพอจะเบียดตัวเข้าไปในวงนั้นได้
เขาเคยเจอหลินซู่ครั้งหนึ่ง ความประทับใจที่มีต่ออีกฝ่ายคือดวงตาที่ไม่อยู่นิ่ง เวลามองคนก็มักกวาดสายตาสำรวจอย่างเหนียวเหนอะชวนขยะแขยง
เขาไม่คิดเลยว่าคนคนนี้จะกล้าคิดไม่ซื่อกับเสิ่นฮวา
แววตาของเพ่ย์วั่งฉายประกายเย็นเยียบ
เขารออยู่ราวสองชั่วโมง โทรศัพท์ก็สว่างขึ้นอีกครั้ง เป็นข้อมูลโดยละเอียดชุดหนึ่ง
หลินซู่ อายุยี่สิบแปดปี มีน้องสาวชื่อหลินเคอเคอ ปัจจุบันเป็นแฟนของหงเมย อาศัยเส้นสายของตระกูลหงได้ตำแหน่งงานสบาย ๆ ในบริษัทเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง
ข้อมูลระบุว่า ตั้งแต่บรรลุนิติภาวะ หลินซู่ก็เที่ยวเตร่ตามสถานบันเทิงยามค่ำคืน เปลี่ยนผู้หญิงราวกับเปลี่ยนเสื้อผ้า คบซ้อนเป็นเรื่องปกติ
กิน ดื่ม เที่ยวผู้หญิง พนัน ทำได้คล่องไปเสียทุกอย่าง ติดหนี้พนันก้อนโต ทั้งหมดก็อาศัยหงเมยช่วยใช้หนี้