“ไปกันเถอะ ฉันไปส่งเธอกลับ”
ฟูเหยียนสิงวางแก้วลง แล้วดับบุหรี่ในมือ
“ตอนนี้เลยเหรอ?”
หลินหยวนมองโทรศัพท์ ตอนนี้เพิ่งสามทุ่มกว่า
เมื่อก่อนเวลานัดสังสรรค์กับหลี่ชวนและคนอื่น ๆ อย่างเร็วที่สุดก็ต้องเกือบห้าทุ่มกว่าจะกลับ
ที่ตอนนี้รีบกลับกันนัก เป็นเพราะได้ยินชื่อนั้นแล้วนั่งต่อไม่ไหวหรือไง?
หลินหยวนยิ่งเกลียดเสิ่นฮวามากขึ้น
“อืม” ฟูเหยียนสิงตอบเสียงเย็นชา
พอเห็นทั้งสองคนลุกขึ้น หลี่ชวนก็ร้อง “เอ๊ะ”
“พี่สิง พวกพี่จะกลับกันแล้วเหรอ?”
ฟูเหยียนสิงปรายตามองหลี่ชวนอย่างเย็นชา “คืนนี้ยังมีธุระ”
“อ้อ โอเค” หลี่ชวนสะดุ้งจนตัวสั่น
แง ๆ ๆ โดนหมายหัวอีกแล้วสินะ
เขาต้องพยายามเกาะขาใหญ่ให้ได้
หลังจากฟูเหยียนสิงกับหลินหยวนออกไปแล้ว หลี่ชวนก็เดินไปห้องน้ำ แล้วส่งข้อความหาเชินฮัวรัว ๆ
【หลายปีมานี้เธอยังติดต่อกับพี่สิงอยู่ไหม?】
【ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น เธอไม่พูด พี่สิงก็ไม่พูด แต่ฉันว่าพี่สิงยังตัดใจจากเธอไม่ได้】
【ถึงคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินจะมีสถานะเป็นคู่หมั้นของพี่สิง แต่ผู้ใหญ่รุ่นก่อนเป็นคนกำหนด พี่สิงเคยปฏิเสธแล้ว แต่แม่ของเขา...】
【แม่เขาเธอก็รู้จักนี่ ก็เป็นแบบนั้นแหละ ชอบอ้างว่าทำเพื่อพี่สิง แล้วบังคับให้เขาทำเรื่องที่ไม่ชอบ】
โทรศัพท์ของเสิ่นฮวาสั่นไม่หยุด
เมื่อเห็นว่าหลี่ชวนส่งข้อความมาเกือบเก้าสิบเก้าข้อความแล้ว เนื้อหาทุกคำล้วนบอกว่าฟูเหยียนสิงยังมีใจให้เธอ
【ตกลงเธออยากพูดอะไรกันแน่?】
หลี่ชวนเห็นข้อความที่เสิ่นฮวาส่งมา ก็หัวเราะหึ ๆ
สมเป็นพี่ฮวาของเขาจริง ๆ
【ก็...วันนี้ฉันเผลอหลุดปากบอกเรื่องที่เธอกลับประเทศ】
【สีหน้าพี่สิงดูแปลก ๆ ไปหน่อย】
【ฉันกลัวว่าเขาจะหาคนมาซ้อมฉัน เลยคิดว่าจะให้เธอช่วยคุ้มครองหน่อย】
เสิ่นฮวารู้สึกมาตลอดว่าหลี่ชวนเป็นคนน่าคบ ไปอยู่ที่ไหนก็เข้ากับคนได้ ที่สำคัญคือเป็นคนมีน้ำใจและรักพวกพ้อง
ตอนที่เธอเดินทางไปต่างประเทศ เขากลัวว่าเธอถูกตระกูลฟู่บีบบังคับ จึงโอนเงินหนึ่งพันหมื่นให้เธออย่างใจกว้าง เพื่อให้เธอดูแลตัวเองอยู่ต่างประเทศได้ดี ๆ
ถ้าหลี่ชวนไม่เคยผ่านมือคนอื่นมาก่อน เธอก็คงอยากเก็บเขาไว้จริง ๆ
กฎข้อแรกในการเลือกผู้ชายของเสิ่นฮวาคือ ต้องสะอาดทั้งกายถึงจะเข้าตา
แตงกวาเน่าไม่ใช่ตัวเลือกที่ดี
【ฉันกับฟูเหยียนสิงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันตั้งนานแล้ว กลับประเทศคราวนี้ก็ไม่ได้คิดจะเจอเขา】
สีหน้าหลี่ชวนพลันยุบลง
【พี่ฮวา ถึงพี่จะไม่เจอพี่สิงแล้ว ก็ต้องช่วยคุ้มครองน้องชายอย่างฉันด้วยนะ ถ้าพี่สิงหาคนมาซ้อมฉันจริง ๆ ฉันจะฟ้องพี่แล้วนะ】
เสิ่นฮวาหัวเราะเบา ๆ 【ได้】
——
เมื่อกลับถึงห้องชุดขนาดใหญ่ที่เพิ่งซื้อมา เสิ่นฮวาก็นอนแผ่บนโซฟาอย่างสบายใจ
เธอสวมเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้น เผยให้เห็นขาเรียวยาวขาวผ่อง ผมถูกรวบเป็นมวยหลวม ๆ อย่างลวก ๆ มีปอยผมสองสามเส้นห้อยอยู่ข้างหู
บนเก้าอี้เดี่ยวฝั่งตรงข้ามโซฟา มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ เขาหล่อเหลาเสียจนดูไม่เหมือนคนจริง ๆ
เขามีผมสั้นสีเงินขาว เส้นผมนุ่มละเอียด
เครื่องหน้าประณีตแทบไร้ที่ติ สันคิ้วสูง จมูกโด่งเรียวตรง ริมฝีปากบางมีรูปทรงราวกับถูกแกะสลักอย่างประณีต ผิวขาวจนแทบมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ใต้ผิวหนัง
เขาสวมเสื้อไหมพรมคอสูงสีดำ พับแขนเสื้อขึ้นเหนือข้อมือ เผยให้เห็นข้อมือขาวซีดที่ผอมจนเห็นกระดูก
เขานั่งหลังตรงอยู่ตรงนั้น ท่วงท่าสง่างามราวกับภาพวาด
“เสิ่นฮวา”
“อืม...”
เสียงตอบกลับมาเป็นเสียงอืออาไม่ชัดเจน
“ท่าทางของเธอตอนนี้ ถ้าฟูเหยียนสิงเห็นเข้า ค่าความรู้สึกที่เขามีต่อเธอจะติดลบทันที”
ถึงตอนนั้นภารกิจก็จะดำเนินต่อได้ยาก
เสิ่นฮวาเงยหน้าขึ้นจากหมอนอิง เผยใบหน้างดงามสดใส
ระหว่างคิ้วและดวงตาของเธอมีเสน่ห์เย้ายวนโดยธรรมชาติ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับใสกระจ่างเป็นประกาย เวลายิ้มราวกับมีดวงดาวพร่างพราวอยู่ข้างใน เพียงมองก็ละสายตาไม่ได้
เธอเบ้ปากอย่างไม่สบอารมณ์ “รู้แล้ว ๆ ฉันอยู่บ้านนี่นา ไม่มีใครเห็นสักหน่อย”
001 ไม่สะทกสะท้าน พูดต่อว่า “บทบาทของเธอคือแสงจันทร์ขาวที่สดใสเจิดจ้าและเอาแต่ใจ ไม่ใช่ปลาตายที่สิ้นหวังกับชีวิต กรุณารักษาภาพลักษณ์ด้วย”
“ขอบคุณที่เตือนนะ” เสิ่นฮวากลอกตา ลุกขึ้นนั่งบนโซฟาแล้วจัดผมที่ยุ่งเหยิงอย่างลวก ๆ
“เอาละ ๆ ฉันจำได้หมดแล้ว ไม่ต้องบ่นทุกวันหรอก”
น่ารำคาญจริง ๆ
เมื่อก่อนตอนเธอทำภารกิจ ระบบพวกนั้นไม่เคยเข้ามายุ่งกับเธอเลย
มีแต่ 001 ที่จู้จี้ไม่เลิก
001 มองท่าทีขอไปทีของเธอแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรต่อ เสิ่นฮวาก็ชิงพูดขึ้นก่อน
“ฉันหิวแล้ว”
001 ชะงักไป “แล้ว?”
“แล้วก็รีบไปทำมื้อดึกให้ฉันสิ” เสิ่นฮวาพูดอย่างมั่นใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง “ฉันอยากกินก๋วยเตี๋ยวน้ำหอย ใส่หน่อไม้ดองเปรี้ยว ใส่ฟองเต้าหู้ แล้วก็ไข่พะโล้ลายเสือ น้ำซุปขอเข้มข้นหน่อย”
001 มองเธออย่างไร้อารมณ์ “ฉันไม่ใช่พ่อครัวส่วนตัวของเธอ”
“แล้วนายเป็นระบบของฉันหรือเปล่าล่ะ?”
“...ใช่”
“ถ้าอย่างนั้นนายก็ต้องดูแลฉันสิ” เสิ่นฮวาหาเหตุผลมาสนับสนุนตัวเอง “ลองดูฉันสิ อยู่ต่างประเทศสามปีลำบากมาตั้งเท่าไร ผอมลงไปตั้งเยอะ นายไม่สงสารฉันบ้างเหรอ?”
001 กวาดตามองรูปร่างเพรียวบางแต่ยังมีส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอ แล้วตอบเสียงเรียบ “เปอร์เซ็นต์ไขมันในร่างกายของเธออยู่ในเกณฑ์ปกติ น้ำหนักก็อยู่ในช่วงที่เหมาะสม ไม่ได้มีอาการ ‘ผอมลง’”
“ฉันบอกว่าผอมก็คือผอม!” เสิ่นฮวาพิงโซฟา กอดอก เชิดคางขึ้น ทำท่าราวกับจะบอกว่าแล้วนายจะทำไม “ถ้านายไม่ทำให้ฉัน ฉันก็จะ...”
เธอจงใจลากเสียงยาว แววเจ้าเล่ห์วูบผ่านดวงตา
001 ไม่สะทกสะท้าน “เธอจะทำอะไร?”
“ฉันจะทำให้ฟูเหยียนสิงหลงฉันจนถอนตัวไม่ขึ้น ให้เขาชาตินี้ก็ไม่มีวันหวั่นไหวกับตัวเอกหญิงคนนั้น” เสิ่นฮวาพูดยิ้ม ๆ น้ำเสียงแฝงคำข่มขู่เต็มที่ “นายก็รู้ว่าฉันทำได้”
ถึงผลงานของเธอจะรั้งท้ายกลุ่มบนชั้นก็ตาม
แต่การยั่วผู้ชายเป็นเรื่องง่ายนิดเดียว
001 เงียบไป
แน่นอนว่าเขารู้
ชื่อเสียงของกลุ่มบนชั้นแสงจันทร์ขาวโด่งดังไปทั่วโลกของระบบ
แม้ผลงานของเธอจะรั้งท้าย แต่ก็ไม่ควรมองข้าม
001 เงียบไปหลายวินาที ก่อนจะลุกขึ้นในที่สุด แล้วเดินไปทางห้องครัวโดยไม่พูดอะไร
เสิ่นฮวายิ้มอย่างได้ใจอยู่ข้างหลัง แล้วตะโกนตามแผ่นหลังเขาไปว่า “อย่าลืมใส่หน่อไม้ดองเยอะ ๆ นะ!”
สิ่งที่ตอบกลับเธอคือเสียงปิดประตูเบา ๆ
เสิ่นฮวาอารมณ์ดีมาก กลับไปซุกตัวบนโซฟาแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนดูฟีดอยู่พักหนึ่ง
ในห้องครัวมีเสียงหม้อชามกระทบกันดังขึ้น ไม่นานกลิ่นเข้มข้นอันเป็นเอกลักษณ์ก็เริ่มอบอวลไปทั่วห้อง
ก๋วยเตี๋ยวน้ำหอย
พอได้กลิ่น เสิ่นฮวาก็ตาเป็นประกาย ลุกพรวดจากโซฟาแล้วลากรองเท้าแตะวิ่งไปทางห้องครัว
เธอชอบกลิ่นนี้มากจริง ๆ
ในครัวแบบเปิดโล่ง 001 ยืนอยู่หน้าเตา ใช้ทัพพีด้ามยาวคนซุปที่กำลังเดือดพล่านในหม้อ
บนใบหน้าเขามีสีรังเกียจที่ปิดบังไม่มิด
โดยเฉพาะตอนหยิบถุงหน่อไม้ดองเปรี้ยวขึ้นมาเทลงหม้อ เขาถึงกับเอนตัวไปด้านหลังโดยไม่รู้ตัว คิ้วขมวดแน่นเป็นปม
กลิ่นนี้เหม็นจริง ๆ
เสิ่นฮวาพิงอยู่ตรงปากประตูห้องครัว มองท่าทางของเขาแล้วหัวเราะจนตัวงอ “001 นายทำให้ฉันตั้งกี่ครั้งแล้ว ยังไม่ชินอีกเหรอ?”
001 ไม่หันกลับมา น้ำเสียงเย็นชา “ไม่มีวันชิน”
“นายแค่ไม่รู้จักดื่มด่ำกับรสชาติต่างหาก” เสิ่นฮวาเดินเข้าไป เขย่งปลายเท้าดูซุปในหม้อ แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ “ไม่เลว สีสวยมาก แค่ได้กลิ่นก็น้ำลายสอแล้ว”
001 ไม่พูดอะไร เพียงหรี่ไฟลงเงียบ ๆ
ไม่นาน ก๋วยเตี๋ยวน้ำหอยร้อน ๆ ชามหนึ่งก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะอาหาร
เส้นข้าวสีขาวสะอาดแช่อยู่ในน้ำซุปสีแดงมันวาว ด้านบนอัดแน่นไปด้วยหน่อไม้ดองเปรี้ยว ฟองเต้าหู้ ถั่วลิสง เห็ดหูหนูซอย และไข่ลายเสือที่ผ่าครึ่งหนึ่งฟอง สีสันชวนกิน กลิ่นหอมฟุ้ง
ถึงแม้ในสายตาของ 001 “กลิ่นหอม” นี้จะไม่ต่างจากอาวุธชีวภาพก็ตาม
เสิ่นฮวารีบนั่งลง หยิบตะเกียบคีบเข้าปากคำโต ก่อนจะหรี่ตาอย่างพึงพอใจ “อร่อย! ต้องรสนี้แหละ!”
001 นั่งลงฝั่งตรงข้าม มองเธอกินอย่างตะกละตะกลาม มุมปากกระตุกเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
เสิ่นฮวากินไปหลายคำแล้วเงยหน้าขึ้น เห็น 001 กำลังมองก๋วยเตี๋ยวน้ำหอยตรงหน้าเธอด้วยสายตาซับซ้อน จึงกะพริบตาปริบ ๆ
“นายอยากกินเหรอ?”