เห็นคอมเมนต์ของทุกคนแล้วว่าอยากดูแสงจันทร์ขาวของจักรพรรดิ ฮิ ๆ จัดให้ตามคำขอเลย~
โลกหน้าถ้าอยากดูเรื่องอะไร ก็แท็กมาบอกผู้เขียนได้นะ ผู้เขียนจะจดลงสมุดเล่มเล็กไว้
ฉากของเรื่องนี้แตกต่างจากเรื่องก่อน ๆ ทั้งหมด ไม่มีเจ้าของร่างเดิมอะไรทั้งนั้น ไว้จะอธิบายทีหลัง
กำหนดไว้คร่าว ๆ เป็น 1v2
ขอต้อนรับทุกท่านเข้าชม~
——
สายลมปลายฤดูใบไม้ผลิลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา พัดพาความเย็นบางเบามาแตะเส้นผมข้างขมับของเสิ่นฮวา
เธอนั่งอยู่หน้ากระจกทองแดง มองสาวใช้ชื่อเฉียวเอ๋อร์ช่วยแต่งหน้าให้
คนในกระจกอายุเพียงสิบหกปี ทว่าระหว่างคิ้วและดวงตากลับมีความซีดเซียวอย่างคนป่วย ริมฝีปากซีดจางราวดอกท้อที่สีสันเลือนหายไปในฤดูใบไม้ผลิ
เธอมีรูปโฉมงดงามหมดจด ไม่ใช่ความงามฉูดฉาดสะดุดตา แต่เหมือนดอกไห่ถังขาวที่ปลูกอยู่ในห้องหอ เบ่งบานอย่างเงียบงัน ราวกับเพียงสายลมพัดมาก็อาจทำให้กิ่งหักได้
เฉียวเอ๋อร์ปักปิ่นหยกขาวลงบนมวยผม จากนั้นหยิบชาดขึ้นมาแตะปลายนิ้ว เกลี่ยให้กระจาย แล้วค่อย ๆ แตะลงบนริมฝีปากของเธอ ใบหน้านั้นจึงมีสีเลือดขึ้นมาบ้าง
“วันนี้สีหน้าของคุณหนูดีขึ้นมากเลยค่ะ” เฉียวเอ๋อร์พูดพลางยิ้ม
คุณหนูของนางดีไปเสียทุกอย่าง เสียแต่ร่างกายอ่อนแอเกินไป
เสิ่นฮวาหลุบตาลง ปลายนิ้วลูบคลำลายปักตรงขอบแขนเสื้อเบา ๆ
เธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าร่างกายนี้คงประคองต่อไปได้อีกไม่นาน
ตามเนื้อเรื่องเดิม เธอจะตายในตำหนักลึกอีกสองปีให้หลัง ตายเพราะเล่ห์กลเงียบ ๆ ของบรรดาสตรีเหล่านั้น
อัครมเหสี กุ้ยเฟย เจี๋ยวยู่...
ทุกคนล้วนเป็นมือที่ผลักเธอให้เดินไปสู่ความตาย
ส่วนจักรพรรดิหนุ่มผู้เคยวางเธอไว้กลางดวงใจ ท้ายที่สุดก็จะมีหญิงอีกคนอยู่เคียงข้าง ก่อนค่อย ๆ ลืมเธอไป
อย่างไรเสีย โลกเล็กแห่งนี้ก็มีชื่อว่า “จักรพรรดิทรงโปรดปรานทุกค่ำคืน”
เธอมาถึงโลกนี้ได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว
ตัวเอกชายและตัวเอกหญิงเป็นเรื่องราวแต่งงานก่อนแล้วค่อยรักกัน
ตอนนี้ 001 ไม่อยู่ เธอจึงต้องทำภารกิจให้สำเร็จด้วยตัวเอง
แต่ไม่รู้ทำไม โลกนี้ถึงทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยอยู่เสมอ
หรือว่าโลกก่อน ๆ จะมีอะไรคล้ายกัน?
เธอก้มมองมือของตนเอง เรียวยาวซีดขาว ข้อนิ้วเด่นชัด ราวกิ่งหยกเปราะบางที่หักได้ง่าย