อาร์โนลด์นั่งอยู่ริมเตียง เส้นผมสีเงินทิ้งตัวลงมาปรกใบหน้าครึ่งหนึ่ง เขาสวมชุดนอนผ้าไหมสีดำ คอเสื้อเปิดกว้าง
ในมือเล่นมีดสั้นเล่มหนึ่ง ใบมีดสะท้อนแสงเย็นเยียบ
กลางห้องบรรทมมีหญิงสาวคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ อายุราวยี่สิบต้น ๆ
เธอสวมเครื่องแบบคนรับใช้ของปราสาท ข้อมือมีบาดแผลลึก เลือดกำลังไหลทะลักออกมาไม่หยุด ย้อมพรมเปอร์เซียใต้ร่างจนเป็นสีแดง
ร่างทั้งร่างของเธอสั่นเทา ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ หน้าผากแนบพื้น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น
อาร์โนลด์ไม่แม้แต่จะมองเธอ
เขาก้มมองมีดสั้น ปลายนิ้วค่อย ๆ ลูบไปตามคมมีด
บนคมมีดเปื้อนเลือดบาง ๆ เป็นเลือดที่ติดมาตอนเขาใช้มือตัดข้อมือหญิงสาวเมื่อครู่
เขายกมือขึ้น เอามีดสั้นมาใกล้ดวงตา เพ่งพินิจอยู่ครู่หนึ่งท่ามกลางแสงยามเช้า จากนั้นก็แลบปลายลิ้นออกมาเลียเลือดบนคมมีดเบา ๆ
“ชิ” เขาจุ๊ปาก น้ำเสียงต่ำแหบ “กลิ่นน้ำมะรุมดาตูรา เธอใส่ไปเท่าไร หนึ่งช้อนหรือสองช้อน?”
ร่างของหญิงสาวสะท้านเฮือก หน้าผากกดแนบพื้นแน่น
“ท่านดยุก... ฉัน... ฉันไม่ได้...”
“ไม่ได้?”
อาร์โนลด์เอียงศีรษะเล็กน้อย เส้นผมสีเงินเลื่อนจากไหล่ เผยใบหน้าซีดขาวและงดงาม
ในดวงตาสีม่วงมีแววเหนื่อยหน่ายอย่างไม่ใส่ใจ
เขาลุกขึ้นยืน เท้าเปล่าค่อย ๆ ก้าวไปหาหญิงสาวทีละก้าว
แล้วหยุดห่างจากเธอเพียงหนึ่งก้าว
“ชามเลือดที่เธอยกมาเมื่อคืน” เขาก้มมองเธอ น้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “ฉันแค่ดมก็รู้แล้วว่ามีอะไรผสมอยู่ น้ำมะรุมดาตูรา กลเม็ดที่พวกมนุษย์หมาป่าชอบใช้กัน ดื่มเข้าไปแล้วจะทำให้สติเลอะเลือน ใครจะชักใยก็ได้ตามใจ”
ร่างของหญิงสาวสั่นหนักกว่าเดิม
“ท่านดยุก... ฉันถูกบังคับ...”
“ถูกบังคับ?”
อาร์โนลด์ย่อตัวลง นั่งในระดับสายตาเดียวกับเธอ ดวงตาสีม่วงไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย