เพื่อจับคู่ตัวเอกชายกับตัวเอกหญิงให้ได้ดียิ่งขึ้น เสิ่นฮวาจึงให้ 001 สร้างตัวตนปลอมขึ้นมาชุดหนึ่ง เพื่อให้เธอย้ายเข้าไปอยู่ในปราสาทได้อย่างราบรื่น
วันที่สามหลังจากเสิ่นฮวาย้ายเข้าไปอยู่ในปราสาทอย่างเป็นทางการ เธอก็พบปัญหาหนักข้อหนึ่ง
อาร์โนลด์เป็นเหมือนลูกอมหนึบ ๆ ที่สะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด
ยามเช้า เธอผลักประตูห้องออก ก็เห็นอาร์โนลด์ยืนอยู่สุดทางเดิน ผมสีเงินยุ่งเหยิงพาดอยู่บนบ่า กระดุมเสื้อเชิ้ตติดผิดตำแหน่ง เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าขาวซีดช่วงหนึ่ง
เขาเอียงคอมองเธอ
“พี่สาวถังหูลู่!” พอเห็นเธอ ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย ก่อนจะรีบเดินเข้ามา “ในที่สุดพี่ก็ตื่นแล้ว! ผมรอพี่ตั้งนานแน่ะ!”
เสิ่นฮวาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
“อาร์โนลด์ ฉันบอกไปกี่ครั้งแล้วว่าฉันชื่อเสิ่นฮวา ไม่ใช่พี่สาวถังหูลู่”
“แต่ของสีแดง ๆ หวาน ๆ ที่พี่ป้อนผมวันนั้นก็คือถังหูลู่นี่นา” อาร์โนลด์ขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาสีม่วงกะพริบปริบ ๆ “ผมไม่เคยกินอะไรอร่อยขนาดนั้นมาก่อนเลย วันนี้พี่เอามาให้ผมอีกไหม?”
เสิ่นฮวามองใบหน้าไร้เดียงสาของเขาแล้วถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
วันนั้นเธอใช้เลือดจากปลายนิ้วทำถังหูลู่ป้อนเขา ก็เพียงเพื่อทดสอบปฏิกิริยาของเขาที่มีต่อเลือดเธอ ไม่คิดว่าเขาจะจำได้จนถึงตอนนี้
“วันนี้ไม่มี” เธอบอก “ไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน”
อาร์โนลด์ก้มมองกระดุมที่ติดผิดตำแหน่งของตัวเอง แล้วเอียงคอ
“ผมติดไม่เป็น พี่ช่วยติดให้หน่อยสิ”
เสิ่นฮวา “……”
เธอยื่นมือไปติดกระดุมให้เขาใหม่อย่างคล่องแคล่ว แต่ในใจกำลังคำนวณอย่างรวดเร็ว
เธอย้ายเข้ามาอยู่ในปราสาทได้สามวันแล้ว ความคืบหน้าของภารกิจแทบจะเป็นศูนย์
อาร์โนลด์ตัวติดกับเธอตลอดทั้งวัน เธอจะหาโอกาสจับคู่เขากับเอมิลี่ได้อย่างไร
ไม่ได้ ปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
“อาร์โนลด์” หลังติดกระดุมเม็ดสุดท้ายเสร็จ เธอก็เงยหน้ามองเขา “หิวหรือเปล่า?”