ริมฝั่งแม่น้ำวังชวน ดอกเบี้ยเซียนผลิบาน
สายน้ำขุ่นมัว
คล้ายสายน้ำโคลนเหลืองที่คลุกเคล้าตะกอนดินทรายไว้มากมาย หรือคล้ายของเหลวขุ่นที่เจือปนน้ำตามากเกินไป
บนผิวน้ำมีจุดแสงเล็กละเอียดล่องลอยอยู่ คล้ายหิ่งห้อยหรือเศษแสงดาวที่แตกสลาย กะพริบวูบวาบสว่างบ้างมืดบ้างตามกระแสน้ำที่ขึ้นลง
ภายในจุดแสงเหล่านั้น พอมองเห็นเงาร่างคนเลือนราง ทั้งชายหญิง ทั้งคนชราและคนหนุ่มสาว ใบหน้าพร่ามัวราวกับมีม่านหมอกน้ำกั้น จึงมองไม่ชัด
พวกเขาล่องลอยไปตามสายน้ำ ไม่ดิ้นรน ไม่ร้องเรียก เพียงเงียบงันและยอมจำนน ปล่อยให้กระแสน้ำพัดพาไปยังที่ไกลแสนไกล
ล้วนเป็นผู้ที่สะสางเหตุและผลในโลกมนุษย์จนสิ้น และกำลังจะไปเกิดใหม่
สองฝั่งแม่น้ำเต็มไปด้วยดอกเบี้ยเซียน
ดอกไม้บานสะพรั่งเป็นพุ่ม ๆ เป็นผืนกว้าง ๆ
กลีบดอกเป็นสีแดงชาด ขอบกลีบงอนขึ้นเล็กน้อย ราวกับถูกเปลวไฟลวกผ่าน
สายลมพัดมาจากผิวน้ำ หอบกลิ่นที่ยากจะบรรยายมาด้วย
กลิ่นหอมของดอกไม้จางเสียจนแทบไม่รู้สึก แต่กลับไม่ยอมจางหายไปไหน ราวกับซึมลึกเข้าไปในกระดูก
หากคนเป็นยืนอยู่ที่นี่ คงรู้สึกว่าดอกไม้เหล่านี้ชวนให้ขนลุกพรั่นพรึง
บนแม่น้ำวังชวนไม่มีสะพาน
มีเพียงเรือข้ามฟากลำหนึ่งจอดเดียวดายอยู่ริมฝั่ง โยกไหวเบา ๆ ไปตามกระแสน้ำ
ตัวเรือเป็นสีดำสนิท ถูกน้ำในแม่น้ำแช่มานับพันปีจนเปล่งประกายเรืองรองมืดสลัว