ยึดกลืนวิวัฒนาการ: เริ่มจากหุ่นยนต์ผุพัง

ตอนที่ 7 รสชาติช็อกโกแลต

7 นาที· 1.6K คำ

ฟิล์มแปลงพลังงานแสงเชิงควอนตัม: ฟิล์มพิเศษที่หลอมรวมเข้ากับพื้นผิวตัวเครื่อง ผ่านการวิจัยเชิงลึกโดยอาศัยกลศาสตร์ควอนตัม สามารถแปลงโฟตอนแสงหลากชนิดเป็นพลังงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ

หมายเหตุ: ไม่เพียงใช้ประโยชน์จากแสงที่มองเห็นได้เท่านั้น ยังสามารถใช้แสงที่มองไม่เห็นได้อีกด้วย รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงอินฟราเรด อัลตราไวโอเลต หรือแม้แต่โฟตอนพลังงานสูงในรังสีคอสมิก

“ของดี นี่มันโซลาร์เซลล์รุ่นอัปเกรดชัด ๆ แต่ดูเหมือนว่ามันไม่ต้องพึ่งดวงอาทิตย์ด้วยซ้ำ” ฟารวี่คิดอย่างอิ่มเอมใจ

ในเวลาเดียวกัน ร่างกายที่เคยเป็นมันเงาโลหะของเขาก็เริ่มค่อย ๆ หมองลง ในที่สุดก็หยุดนิ่งที่สีเทาเข้มแบบผิวด้าน

“ดูแล้วก็ใช้ได้ ไม่สะดุดตามากนัก ถ้ามีผิวหนังเลียนแบบจริงสักชุดจะดีกว่านี้!” ฟารวี่อดรำพึงไม่ได้

แต่เขาก็แค่คิดไปเอง สาเหตุหลักก็คือวิญญาณมนุษย์ในตัวที่โหยหาการกลับไปสู่สังคมมนุษย์เท่านั้น

ทิ้งความคิดเพ้อเจ้อที่ไม่เป็นจริงไป เขาเรียกแผงสถานะขึ้นมาตรง ๆ ในตอนนี้ ในหมวดความสามารถ มีความสามารถใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง เรียกว่าการแปลงพลังงานแสง

ขยับจิตคิดไป แอตทริบิวต์ของการแปลงพลังงานแสงก็เด้งออกมา

การแปลงพลังงานแสง (20 หน่วยพลังงาน/ชั่วโมง)

เห็นแอตทริบิวต์นี้แล้ว ฟารวี่อดแอบดีใจไม่ได้ ถ้าเลือกนอนหลับล่ะก็ เขาอาจเป็นอมตะได้จริง ๆ

โดยปกติ การนอนหลับจะสิ้นเปลืองพลังงานประมาณสิบจุดต่อชั่วโมง พอมีฟังก์ชันการแปลงพลังงานนี้ ต่อให้หลับไปจนฟ้าดินสิ้นสุดก็ยังไหว

แน่นอน ข้อแม้คือร่างกายต้องทนทานต่อการทดสอบของกาลเวลาด้วย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป