เส้นทางกลับราบรื่นดี ฟารวี่หิ้วเครื่องกำเนิดไฟฟ้าข้างละมือ ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงยานอวกาศลำนี้
การปรับปรุงนั้นง่ายมาก แค่ถอดสายเคเบิลของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่ตัวเองประกอบขึ้นมา แล้วเปลี่ยนเป็นเครื่องกำเนิดไฟฟ้าเครื่องใหม่ จากนั้นต่อสายไฟให้เรียบร้อยก็เสร็จ หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฟารวี่ก็หาวัสดุมาเพิ่ม ทำพัดลมใหม่สองชุด เครื่องยนต์ที่ประกอบด้วยมือก็ไม่ควรปล่อยให้สูญเปล่า
หลังจากต่อสายเสร็จ ก็ได้แต่รอให้ไฟฟ้ามาถึง
เขามองดูพลังงานที่เหลืออยู่ของตัวเอง นึกได้ว่าก่อนออกเดินทางเมื่อเช้า พลังงานเหลืออยู่ 632 หน่วย
แต่ตอนนี้พลังงานเหลือเพียง 240 หน่วยเท่านั้น ในการประเมินการใช้งานปกติของระบบ เหลือเวลาไม่ถึง 14 ชั่วโมงอีกแล้ว
ฟารวี่ทำได้เพียงหวังว่าพรุ่งนี้เช้าจะเก็บพลังงานได้มากขึ้นอีกหน่อย
เขาอุดประตูห้องโดยสารของยานไว้ แล้วนอนลงอีกครั้ง มองผ่านรูโหว่ของยานขึ้นไปยังท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเป็นหย่อมเล็ก ๆ
ทุกครั้งในเวลานี้ เขามักจะนึกถึงภาพเหตุการณ์บนโลกสีฟ้า ความเจริญรุ่งเรืองของเมืองใหญ่ รถยนต์ที่สัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสายตามท้องถนน
ฟารวี่อดรู้สึกเงียบเหงาไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะยังมีโอกาสได้เห็นท้องฟ้าที่คุ้นเคยนั่นอีกหรือไม่
ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เขากลับหลับไปได้อย่างน่าอัศจรรย์ เมื่อเขาลืมตาอิเล็กทรอนิกส์ขึ้นมาอีกครั้ง บนท้องฟ้าก็ไม่มีดวงดาวระยิบระยับอีกต่อไป
เขาเช็ดมุมปากโดยสัญชาตญาณ เอ่อ ไม่มีอะไรซะด้วย
ฟารวี่ลุกขึ้นนั่ง ยังงง ๆ เกาหัวของตัวเอง ทำให้เกิดเสียงเสียดสีแหลมสูงดังขึ้น