หลิ่วอวี่อันขมวดคิ้วมุ่น “ข้าไม่เอา”
เสวียนตู้ดูเศร้าสร้อย “ท่านไม่ชอบสิ่งนี้...”
“ไม่ชอบ”
“เช่นนั้นท่านชอบสิ่งใด?” เสวียนตู้ฟังเขาบอกว่าไม่ชอบ ก็โยนพระบรมสารีริกธาตุลงในสระบัวตามอำเภอใจ “ข้าจะไปหามาใหม่”
หลิ่วอวี่อันตาไวมือไว ยื่นมือคว้าพระบรมสารีริกธาตุไว้ได้ เอ่ยอย่างโกรธ ๆ ว่า “ท่านโยนทิ้งทำไม?”
เสวียนตู้ดูงุนงง “ไม่มีประโยชน์แล้ว ก็ทิ้งเสีย”
“ท่าน ข้า—”
นี่มันของวิเศษแห่งพุทธศาสนานะ!
หลิ่วอวี่อันกัดฟัน “เช่นนั้นท่านก็ทิ้งลงสระบัวไม่ได้!”
เสวียนตู้พลันเข้าใจกระจ่าง เอ่ยอย่างรู้สึกผิดว่า “ขออภัย ข้าลืมไปว่าท่านต้องรักษาตัวอยู่ในนั้น”
“ท่านไม่เอาแล้วจริง ๆ หรือ?”
เสวียนตู้กล่าว “ของไร้ประโยชน์”
เช่นนั้นสมองของท่านมันฟั่นเฟือนไปขโมยของวิเศษของเขามาทำไมเล่า!
ถูกผู้คนกลุ่มหนึ่งไล่ตีก็ยังไม่ยอมคืนให้!
หลิ่วอวี่อันถอนหายใจ “ช่างเถิด ให้ข้าเสีย”
เขาจะหาโอกาสนำไปคืนวัด
เมื่อเห็นเขายอมรับไว้ เสวียนตู้ก็ยิ้มตาหยี เสียงอ่อนโยน “ได้”
อาการบาดเจ็บภายในของหลิ่วอวี่อันปวดร้าวขึ้นมาเป็นระลอก เขายกมือปิดปากไอเบา ๆ สองครั้ง อ่อนเพลียนัก อยากกลับลงไปแช่น้ำต่อจัง
ทว่าเสวียนตู้เจ้าคนสารเลวนี่ดึงดันไม่ยอมไปไหน เขาก็อายเกินกว่าจะกลับลงน้ำอีก
“อาการบาดเจ็บของท่านเป็นเช่นไรบ้าง?” ลูกกระเดือกของเสวียนตู้ขยับเล็กน้อย “ข้าจะรักษาให้”
“อย่าเลย” หลิ่วอวี่อันหัวเราะเย็นเยียบ เขาไม่กล้าให้เสวียนตู้แตะต้องตัวเขาหรอก
เสวียนตู้ชักมือกลับ ทอดสายตาต่ำลง “น้ำพุวิญญาณมีประโยชน์ต่อท่าน ท่านรักษาตัวต่อไปเถิด ข้า... ข้าออกไปก่อน”
เขาถึงกับรู้ความเช่นนี้!
เป็นไปไม่ได้ นี่ต้องเป็นของปลอมแน่!
หลิ่วอวี่อันไม่กล้าเชื่อหูตัวเองแม้จะตีให้ตาย “ท่านจะไปแล้วหรือ?”