อ๊าาาาาาาาาาาา!
ภายในใจของหลิ่วอวี่อันแผดเสียงคำรามแหลมดังลั่น
ท่านพระเอกสุดที่รัก พวกเราสองคนลูกผู้ชาย จำ! เป็น! ต้อง! คลุม! เครือ! ขนาด! นี้! เลย! หรือ!
ทิศทางมันเริ่มแปลกแล้ว! เขาต้องรีบถอยห่างจากพระเอกเดี๋ยวนี้!
หลิ่วอวี่อันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างแนบเนียน หลบมือของเสวียนตู้ ท่าทีเย็นชา “ข้าจะรอฟังข่าวดีของเจ้า”
เมื่อเห็นการต่อต้านของเขา เสวียนตู้ก็รู้สึกห่อเหี่ยวเล็กน้อย
อีกฝ่ายรีบตั้งสติขึ้นมาใหม่ “ท่านพักรักษาตัวอยู่ที่นี่เถอะ พักผ่อนให้เต็มที่”
หลิ่วอวี่อันรับคำ แม้จะไม่เข้าใจเจตนาของเสวียนตู้ แต่ขอเพียงเจ้าหนูนี่ยอมออกรบและปกป้องสำนักได้ เขาก็สามารถยอมให้เสวียนตู้เห็นสีหน้าดี ๆ จากเขาสักพักได้
วันรุ่งขึ้น
นอกถ้ำลมพัดดังหวีดหวิว หลิ่วอวี่อันลืมตาขึ้น แล้วก้าวขึ้นจากสระบัว
สระบัวนี้สมกับเป็นแหล่งกำเนิดของเขา เพียงวันเดียว บาดแผลก็สมานเรียบร้อย
คนจากสำนักชิงก่างคงจะมาถึงแล้ว เขาต้องสลับไปใช้บัญชีหลักออกรบเสียที
นอกถ้ำ เสวียนตู้ก็สัมผัสได้ว่าเขาฟื้นแล้ว จึงแทรกตัวกลับเข้าไปในถ้ำ ยืนอย่างเรียบร้อยอยู่ตรงหน้าเขา
ใบหน้าของเสวียนตู้ดูงดงามประหลาดตาอยู่บ้าง หรูหราฟุ้งเฟ้อและเย้ายวนใจ รูปลักษณ์ไม่เหมือนคนจากแดนกลางที่ดูสง่าและมีสง่าราศีแต่อย่างใด
“ท่านตื่นแล้ว” เสวียนตู้กล่าว “ข้ากำลังจะไปแล้ว พวกนั้นดูเหมือนจะมาถึงแล้ว ข้าจะออกรบแทนสำนัก”
หลิ่วอวี่อันตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก “เจ้าไปเถอะ”
“รอข้ากลับมา...” เสวียนตู้ชะงักไป “จะเอาอาหารมาฝากท่าน อยากกินอะไรหรือ”
หลิ่วอวี่อันไม่คิดว่าเขาจะพูดเช่นนี้ นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง “ข้าอยากกินผลไม้”
เสวียนตู้รับคำแล้วกลายร่างเป็นหมอกดำ พริบตาเดียวก็อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย
พออีกฝ่ายไปไกลแล้ว หลิ่วอวี่อันก็สลับกลับไปใช้บัญชีหลักทันที ไม่ลืมที่จะหยิบไม้เท้าออกจากแหวนมิติ เริ่มจากวิ่งปราดไปถึงเชิงเขา พอใกล้ถึง ก็ยันไม้เท้าแสร้งทำเป็นชายชรา