เซี่ยเยี่ยนหลี่มองเปลวเทียนที่ไหวระริกตรงหน้า ในใจพลันหวนนึกถึงชามยาเมื่อเช้าวันนี้
คืนวิวาห์ เขาเอ่ยกับฉินจิ่วเวยว่าจะไม่แตะต้องนาง
เขาเกรงว่าหากฉินจิ่วเวยมีบุตรของนางเอง นางจะไม่ใส่ใจบุตรทั้งสามเท่าเดิม
บัดนี้นางสมัครใจดื่มยาคุมกำเนิดเอง มิควรเป็นเรื่องที่ตนรู้สึกเบาใจหรอกหรือ
เหตุใดเขากลับโกรธนักหนา……
——
“เจ้าจงว่ามาอีกครั้งอย่างละเอียด เห็นคุณชายชุนเดินเข้าไปในบ่อนพนันนั้นด้วยตาตนเองจริงหรือ”
เด็กรับใช้ยกชายแขนเสื้อซับเหงื่อเย็นบนหน้าผาก “ขอรับ นายน้อยเห็นกับตาจริง ๆ ว่าคุณชายชุนเดินเข้าไป”
“นายน้อยตามหลังคุณชายชุนไปตลอดทาง คุณชายไม่ทันสังเกตนายน้อย”
กล่าวจบพลันชะงัก “แต่ว่า คุณชายชุนเข้าทางประตูหลังของบ่อนพนัน มิใช่ประตูหน้า”
ฉินจิ่วเวยคิ้วขมวด “ประตูหลังหรือ”
เหตุใดเซี่ยจิงชุนจึงไปทางประตูหลัง หากจะเล่นพนัน ไม่ควรเดินเข้าทางประตูหน้าหรอกหรือ
ระหว่างที่ฉินจิ่วเวยกำลังครุ่นคิด พลันรู้สึกมีคนกระตุกแขนเสื้อตน เมื่อก้มลงก็พบกับดวงตากลมโตแป๋วของเซี่ยเจวี๋ย