เซี่ยจิงชุนเม้มปากแน่น “ข้าอยากพาหนานหนานมาอยู่ที่จวนโหว แต่เกรงว่าท่านแม่จะไม่เห็นด้วย เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย”
ฉินจิ่วเวยอดถอนหายใจในใจอีกครั้งไม่ได้
เด็กโง่เอ๋ย หากเทียบกับการที่เจ้าไปโรงพนันแล้ว การเพิ่มสาวใช้ให้บ้านสักคนหาใช่เรื่องใหญ่อันใดไม่
ฉินจิ่วเวยพลันนึกขึ้นได้ว่า เด็กทั้งสามคนนี้แทบไม่เคยเอ่ยปากขอสิ่งใดจากนางเลย
ฉินจิ่วเวยมองเขาแล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน “เจ้าเป็นลูกของบิดาเจ้า เป็นคุณชายชุนแห่งจวนโหว หากเจ้าต้องการสิ่งใดก็เอ่ยปากบอกท่านแม่ได้โดยตรงเลย”
เซี่ยจิงชุนกระพริบตา “ได้จริงหรือขอรับ”
ท่านแม่คอยตามหาหมอหลวงรักษาอาการบาดเจ็บให้เขา ดูแลความเป็นอยู่อย่างพิถีพิถัน ล้วนดีต่อเขามากพอแล้ว หากเขายังร้องขอโน่นขอนี่อีก
นั่นมัน... ไร้มนุษยธรรมเกินไปแล้ว
ฉินจิ่วเวยยิ้มอ่อนโยนให้เขา เตรียมจะเอ่ยปาก
ทันใดนั้นด้านหลังพลันมีเสียงตวาดดังลั่น “พวกเจ้าเป็นใคร มาทำอะไรที่นี่”