ฉินจิ่วเวยชะงักไป นางนึกไม่ขึ้นจริง ๆ ในชั่วขณะนั้น
เซี่ยเจวี๋ยร้อนใจขึ้นมาทันที เด็กน้อยขมวดคิ้วมุ่น คล้ายกลัวว่าฉินจิ่วเวยจะไม่ยอมรับคำพูดของตน
"ท่านสัญญากับข้าแล้วว่าวันนี้จะพาข้าไปภัตตาคารจวี้ฝูนะ ผู้ใหญ่จะพูดจาไม่รักษาคำพูดไม่ได้!"
ฉินจิ่วเวยแย้มยิ้ม นางนึกออกแล้ว
นางใช้ผ้าเช็ดหน้ายกเศษข้าวบนใบหน้าของเซี่ยเจวี๋ยออกแล้วกล่าวเสียงนุ่มว่า "ท่านแม่จะเป็นคนพูดไม่รักษาคำพูดได้อย่างไรกัน พูดว่าจะพาเจ้าไปก็ต้องไปแน่นอน"
เกือบในฉับพลัน ใบหน้าน้อย ๆ ที่ย่นเป็นก้อนของเซี่ยเจวี๋ยก็คลี่ออกเป็นรอยยิ้มทันที
เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนใสว่า "ฮี่ฮี่ ท่านแม่ดีเหลือเกิน! ข้าโปรดท่านแม่ที่สุด!"
ฉินจิ่วเวยคลี่ยิ้ม เจ้าเด็กน้อยนี่ เปลี่ยนอารมณ์เร็วยิ่งกว่าพลิกหน้ากระดาษอีก
นางหันไปสั่งว่า "ไปบอกอาจารย์จงที วันนี้ให้เขาพักเสีย"
แต่เมื่อคืนนี้ฉินจิ่วเวยถูกเข้ารังควานจนอ่อนล้าแทบสิ้น
นางจึงงีบหลับต่ออีกครู่บนเตียงนุ่ม จนยามตะวันใกล้เที่ยงจึงพาเซี่ยเจวี๋ยออกไปภัตตาคารจวี้ฝู
ภัตตาคารจวี้ฝู
เซี่ยเจวี๋ยแทะเป็ดย่างอย่างเอร็ดอร่อย ริมฝีปากน้อยสีชมพูระเรื่อแวววาวด้วยน้ำมัน