ในห้องอบอวลด้วยไอหมอกน้ำ ครั้นเมื่อหมอกจางลงเล็กน้อย สายตาของเซี่ยเยี่ยนหลี่ก็ทอดลงตรงไปยังร่างของฉินจิ่วเวยที่อยู่ในอ่างอาบน้ำ
หญิงงามเพิ่งก้าวจากอ่าง ร่างเปลือยเปล่าไร้ซึ่งสิ่งปกปิด เรือนร่างที่สมบูรณ์งดงามไร้ที่ติปรากฏต่อหน้าเขาอย่างเปิดเผย
ผิวพรรณละเอียดอ่อนนุ่มนวลดุจหยกหยางจือ หยาดน้ำค่อย ๆ ไหลรินผ่านลำคองามระหง ผ่านกระดูกไหปลาร้าที่นูนขึ้นเล็กน้อย ไหลผ่านบ่ามนกลม แล้วเลื้อยไหลไปตามแขนเรียวงาม
ความอ่อนนุ่มเบื้องหน้ากระเพื่อมขึ้นลงเบา ๆ ตามลมหายใจที่รัวเร็ว……
รอยแดงเรื่อแผ่ซ่านจากแก้มลงไปถึงลำคอ ทั้งร่างดูงดงามตรึงใจและน่าสงสารยิ่งนัก
เซี่ยเยี่ยนหลี่ตะลึงค้างอยู่กับที่ชั่วขณะ แววตาที่เคยฉายความกราดเกรี้ยวกลับถูกแทนที่ด้วยความตื่นตะลึงพรึงเพริดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้
ท้องน้อยของเขาเกร็งแน่น คลื่นความร้อนแผ่ซ่านไปถึงปลายหู ระอุร้อนแผดเผา
แววตาคมกริบในยามนี้แปรเปลี่ยนเป็นความลนลาน เขารู้ดีว่าควรหันหลังกลับไป ทว่าฝีเท้ากลับเหมือนถูกตรึงไว้ที่เดิม มิอาจขยับเขยื้อน
“อ้า!” ฉินจิ่วเวยร้องอุทานขึ้นด้วยความตื่นตกใจ
ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นทันใด เปี่ยมด้วยความตระหนกและฉงนสนเท่ห์
ฉินจิ่วเวยเป็นผู้สุขุมใจเย็นเสมอมา แทบไม่มีครั้งใดเสียอาการเช่นนี้ และสมองของนางก็หยุดชะงักลงในชั่วขณะนั้น
กว่าจะได้สติก็ล่วงเลยไปหลายชั่วลมหายใจ นางจึงรีบแทรกร่างกลับลงไปในอ่างอาบน้ำ
รอยแดงระเรื่อจากความขวยอายในยามนี้ยิ่งเข้มเด่นชัดขึ้นหลายส่วน จากพวงแก้มอิ่มสีชมพู สู่ลำคอเรียวยาว ไปจนถึงหัวไหล่ขาวผ่องที่โผล่พ้นผืนน้ำเล็กน้อย งดงามจนใจสั่นสะท้าน