ฉินจิ่วเวยคิ้วงามขมวดแน่น "เรื่องนี้เอ่ยปากยากยิ่งนัก..."
นางเงยหน้าขึ้นสบตากับเซี่ยเยี่ยนหลี่ "ท่านสวามี ท่านเคยได้ยินเรื่องสตรีเสียชีวิตจากการคลอดบุตรยากหรือไม่?"
เซี่ยเยี่ยนหลี่ชะงักไป ไม่คาดคิดว่านางจะเอ่ยถึงเรื่องนี้
ฉินจิ่วเวยหลุบตาลง เสียงเบาแผ่ว "ป้ามอมบอกหม่อมฉันว่า สตรีที่แต่งงานขณะอายุยังน้อยเกินไป ควรผ่านไปอีกสองสามปีจึงจะเหมาะแก่การมีบุตร อายุยิ่งน้อย ภัยจากการคลอดก็ยิ่งมาก..."
นางเงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง "อย่างไรเสีย หม่อมฉันก็ไม่ยินยอม"
กล่าวจบนางก็หยุดไปครู่หนึ่ง ขนตายาวกะพริบแผ่ว "ท่านสวามีจะคิดว่าหม่อมฉันขี้ขลาดหรือไม่?"
ชาติก่อน ไม่ว่าจะลำบากยากเข็ญเพียงใดในวังหลวง นางล้วนสู้สุดชีวิตเพื่อให้อยู่รอด
บัดนี้นางก็ปรารถนาให้ตนมีชีวิตยืนยาวขึ้นบ้าง
นางมิได้รู้สึกว่าความคิดเช่นนี้ผิดแต่อย่างใด เพียงกังวลว่าเซี่ยเยี่ยนหลี่จะรับไม่ได้
"ไม่" เซี่ยเยี่ยนหลี่ขนตาหนาสะบัดขึ้น มองนางอย่างสงบนิ่ง
ฉินจิ่วเวยชะงักงัน "จริงหรือ? แต่ผู้อื่นดูเหมือนจะไม่คิดเช่นนั้น"
ดังนั้นนางจึงรู้สึกมาตลอดว่าตนขี้ขลาด เห็นแก่ตัว
"ผู้อื่นก็คือผู้อื่น เจ้าก็คือเจ้า เจ้าไม่จำเป็นต้องไปเปรียบกับผู้ใด" เสียงกังวานใสดั่งไข่มุกและหยกกระทบกันดังขึ้นข้างหู
ฉินจิ่วเวยใจสั่นไหว เงยหน้าขึ้นประสานกับดวงตาสีดำล้ำลึกของเขาพอดี
นางเม้มริมฝีปาก "ท่านสวามีคิดเช่นนั้นจริงหรือ?"
"อืม" เซี่ยเยี่ยนหลี่นิ่งไปครู่หนึ่ง "เพราะท่านแม่ของข้าก็สิ้นจากการคลอดบุตรยากตอนให้กำเนิดข้า ข้ารอดชีวิต ส่วนนางจากไป..."