หนานหนานได้ยินดังนั้นก็เดินก้าวเล็ก ๆ เข้าหานาง
ฉินจิ่วเวยเลิกคิ้วเล็กน้อย เมื่อครู่ยังดูไม่ออก ครั้นบัดนี้พินิจอย่างละเอียดจึงพบว่าเด็กน้อยรูปงามยิ่งนัก
ใบหน้ากระทัดรัด ผิวขาวกระจ่าง คิ้วกิ่งหลิว ดวงตาหงส์หยก เติบใหญ่ไปจะเป็นสาวงามแน่
ทว่าฉินจิ่วเวยมีใจระแวดระวังคนแปลกหน้ามาตลอด หนานหนานแม้น่าสงสาร นางก็ยินดีช่วยเหลือ
แต่เด็กน้อยผู้นี้มีนิสัยใจคอเช่นไร ต้องดูอีกสักหน่อย
หนานหนานเงยหน้าขึ้นอย่างหวาดกลัว รวบรวมความกล้าโค้งคำนับฉินจิ่วเวย น้ำเสียงแผ่วเบาดุจปุยนุ่น
“ขอบพระคุณฮูหยินที่ช่วยชีวิตหนานหนาน จากนี้ชีวิตของหนานหนานเป็นของฮูหยิน”
ฉินจิ่วเวยหัวเราะออกมาทันทีที่นางโค้งตัว
เด็กน้อยไม่มีใครสั่งสอน กระทั่งการคารวะยังไม่เป็น
“ข้าจะเอาชีวิตเจ้าไปทำอะไร?” ฉินจิ่วเวยเอ่ยเย้า
หนานหนานเม้มริมฝีปาก “แต่หนานหนานไม่มีสิ่งใดเลย นอกจากชีวิต”
ฮูหยินช่วยชีวิตนางออกมา ใช้เงินไปไม่น้อย แต่นางหาหนทางตอบแทนมิได้
ฉินจิ่วเวยกล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ข้ามิต้องให้เจ้าทำสิ่งใด ต่อไปเจ้าทำงานอยู่เรือนชิงหลาน ข้าจะให้คนมอบงานเบา ๆ ให้”