"คุณชายสะใภ้น้อย!" เสี่ยวเหอเห็นดังนั้น ก็ร้องอุทานทันที
เมื่อเห็นฉินจิ่วเวยโน้มตัวเข้าหาเซี่ยเยี่ยนหลี่ หัวใจของเสี่ยวเหอก็บีบรัดในบัดดล
เกรงว่าท่านซื่อจื่อจะไม่สนใจคุณหนู ปล่อยให้นางล้มลงกับพื้น
เพราะสีหน้าของท่านซื่อจื่อหมองหม่นยิ่งนัก เห็นได้ชัดว่ากำลังกริ้ว
แต่พอเห็นเซี่ยเยี่ยนหลี่โอบฉินจิ่วเวยเข้ามาในอ้อมอก หัวใจที่ลอยอยู่ก็พลันวางลง
ศีรษะน้อยๆ ของฉินจิ่วเวยพิงอกเซี่ยเยี่ยนหลี่ ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินที่คอของเขา
ลูกกระเดือกของเซี่ยเยี่ยนหลี่อดขยับขึ้นลงเล็กน้อยมิได้
ฉินจิ่วเวยถูกเซี่ยเยี่ยนหลี่โอบไว้ในอ้อมกอด ดิ้นขลุกขลักอย่างไม่อยู่นิ่งพลางพึมพำคำพูดเลือนลางคลุมเครือ ไม่รู้ว่าหลับสนิทแล้วหรือยังเคลิ้มอยู่
เห็นนางเป็นเช่นนี้ มุมปากเซี่ยเยี่ยนหลี่ก็อดโค้งขึ้นมิได้
เสี่ยวเหอก้าวขึ้นหน้า "ท่านซื่อจื่อ ให้บ่าวปรนนิบัติดูแลคุณชายสะใภ้น้อยเถิดเจ้าค่ะ"
"ไม่ต้อง" เซี่ยเยี่ยนหลี่ตอบเสียงเรียบ
แล้วมือขวาก็ตวัด ฉุดอุ้มฉินจิ่วเวยขึ้นตามขวาง หันกายเดินเข้าห้องรถม้า
เสี่ยวเหอและซ่งมัวมัวอดสบตากันมิได้ ต่างเห็นความประหลาดใจในสายตาอีกฝ่าย
เซี่ยเยี่ยนหลี่อุ้มฉินจิ่วเวยเข้ารถม้า
มือเขาเกี่ยวเอวนางเตรียมจะให้เธอนั่งข้าง แต่มิคาดว่าฉินจิ่วเวยแม้ในห้วงนิทราคงยังหาแหล่งพิงพิงโดยสัญชาตญาณ
ถึงกับยื่นสองแขนออกมารัดรึงคอเซี่ยเยี่ยนหลี่ไว้แน่น
กายก็พลันขยับตามแรง มานั่งในอ้อมกอดเขาโดยตรง