"เพคะ บ่าวรับบัญชา" เสี่ยวเหอยิ้มหวาน
กล่าวพลางสาวเท้าเข้าไปเปิดกล่องผ้าขึ้น
ทันใดก็เห็นว่าในกล่องมีปิ่นหยกม่วงวางสงบนิ่งอยู่เล่มหนึ่ง ตัวปิ่นทั้งแท่งแกะสลักจากหยกม่วงซึ่งหายากยิ่ง
เนื้อหยกม่วงนั้นละเอียดอ่อนนุ่มนวล สีสันเข้มข้นและกระจายอย่างสม่ำเสมอ
ส่วนหัวปิ่นออกแบบอย่างประณีต แกะสลักหยกม่วงเป็นดอกมู่หลานกำลังบาน
กลีบดอกซ้อนทับกันแต่เบาบาง ทุกกลีบล้วนแกะสลักได้บางเบาและพลิ้วไหวมีชีวิตชีวา
ดวงตาของเสี่ยวเหอ ณ บัดนี้เบิกกว้างโดยปราศจากการควบคุมอย่างสมบูรณ์แล้ว
"ฟ้าสวรรค์! คุณหนู นี่มันงามเกินไปแล้วมิใช่หรือ?"
สายตาของฉินจิ่วเวยร่วงหล่นลงบนนั้น คิ้วเรียวขมวดโดยไม่รู้ตัว
"นี่คือเครื่องบรรณาการของแคว้นเสี่ยวหนาน หยกม่วง"
ชาติก่อนนางเคยเห็นในวัง
ทั้งยังจำได้ว่าปิ่นเล่มนี้ ชาติก่อนเสียนเฟยกับเฉินเฟยถึงกับทะเลาะกันเพราะมัน ต่างฝ่ายต่างต้องการปิ่นเล่มนี้
แต่ในชาตินี้กลับถูกส่งมาถึงตรงหน้านางเช่นนี้
เสี่ยวเหอพลันเบิกตากว้าง พูดตะกุกตะกัก "เครื่องบรรณาการ... ข้าได้เห็นเครื่องบรรณาการจริง ๆ ด้วย"
ฉินจิ่วเวยเองก็ไม่คิดว่าเกาเสี่ยนจะประทานสิ่งนี้ให้แก่นาง
ปีนี้แคว้นเสี่ยวหนานถวายหยกม่วงมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ? มากจนเขาไม่มีที่ส่งมอบ?
แม้แต่ภรรยาขุนนางอย่างนางยังได้รับมาหนึ่งเล่ม?
ฉินจิ่วเวยส่งเสียงเย็นในลำคอ ไม่อยากคาดเดาความคิดของเกาเสี่ยนอีก
เสียเวลาเปล่า
"เก็บกล่องนี้เถิด"
เสี่ยวเหอประหลาดใจ ถามด้วยความสงสัย "คุณหนู ไม่สวมหรือเจ้าคะ? ปิ่นเล่มนี้งามเพียงใดนะ"