เซี่ยเจวี๋ยได้ยินดังนั้นก็กะพริบตาปริบๆ
รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่ก็ไม่รู้ว่าผิดปกติตรงไหน
เขาส่ายศีรษะน้อยๆ คิดไม่ตกก็ไม่คิดแล้ว
เซี่ยเจวี๋ยก้มหน้า เป่าลมใส่ฉินจิ่วเวยอย่างตั้งใจต่อไป
เสี่ยวเหอยิ้มบางๆ อย่างจนใจ หมุนตัวออกไปเตรียมสั่งครัวเล็กต้มน้ำแกงสร่างเมา
แต่ในใจอดสงสัยไม่ได้
จริงด้วย ปากของคุณหนูบวมได้อย่างไร
ซ่งมัวมัวผู้มากประสบการณ์ กวาดสายตาไปมาระหว่างฉินจิ่วเวยกับเซี่ยเยี่ยนหลี่ เผยรอยยิ้มที่เปี่ยมความหมาย
ตำหนักหลิงเยียน
"เหนียงเหนียง ท่านอย่าร้องไห้อีกเลย ทำร้ายร่างกายนะเพคะ"
เมิ่งเอ๋อร์สาวใช้ มองมั่วชิงขุยที่ยังคงร่ำไห้ เอ่ยปลอบอย่างระมัดระวัง
ตั้งแต่คืนนั้นที่ฝ่าบาททรงมีปากเสียงกับเหนียงเหนียง ก็ไม่เคยย่างกรายมายังตำหนักหลิงเยียนอีกเลย
ตอนนี้ในวัง ลือกันว่าเหนียงเหนียงตกจากความโปรดปรานแล้ว
แม้แต่หัวหน้ากรมวังใน พบนางก็ไม่กระตือรือร้นเหมือนก่อน
ทุกปี อัญมณีม่วงที่แคว้นเสี่ยวหนานนำมาถวาย ฝ่าบาทจะส่งมาตำหนักหลิงเยียนก่อนเป็นอันดับแรก ปีนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา
ต้องถูกเสียนเฟยเอาไปเป็นแน่!
เมิ่งเอ๋อร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่าเหนียงเหนียงคิดอะไรอยู่
นั่นคือฝ่าบาท ฝ่าบาทผู้ทรงเกียรติสูงสุด
เหตุใดเหนียงเหนียงต้องคิดขัดแข้งขัดขาฝ่าบาทด้วย
ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเหตุใดเหนียงเหนียงต้องขัดใจฝ่าบาท...
มั่วชิงขุยได้ยินดังนั้นก็ลืมตาที่บวมแดงจากการร้องไห้ สูดจมูกแรงๆ
ผ่านมาสี่วันแล้ว เกาเสี่ยนไม่เพียงไม่มาหานาง แม้แต่วาจาสักคำก็ไม่มี!