เซี่ยเยี่ยนหลี่กลับจวนก็ตรงมายังห้องของเซี่ยจิงชุน
ไม่คาดคิดว่าฉินจิ่วเวยจะอยู่ที่นี่
เขาจึงเอ่ยถามว่า “อาการบาดเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง”
เซี่ยจิงชุนแย้มยิ้มในดวงตา “เรียนท่านพ่อ อาการดีขึ้นมากแล้ว”
เซี่ยเยี่ยนหลี่เห็นสีหน้าของเขาชุ่มชื่นมีเลือดฝาด ก็รู้ว่าเขาฟื้นตัวได้ไม่เลว
จากนั้นก็พลันสังเกตเห็นเสื้อผ้าบนตัวเขา คิ้วกระตุกเล็กน้อย “เสื้อใหม่หรือ”
เซี่ยจิงชุนเผยอฟันขาวเป็นมัน “ถูกต้อง นี่คือเสื้อที่ท่านแม่สั่งให้คนเร่งตัดเย็บ”
“แล้วข้าด้วย! แล้วข้าด้วย! ท่านพ่อ!”
เซี่ยเจวี๋ยรีบยกมือน้อยๆ ขึ้น เอ่ยอย่างร้อนรน
ยังไม่ทันที่เซี่ยเยี่ยนหลี่จะได้พิจารณาอย่างถี่ถ้วน เสียงสดใสกังวานของเซี่ยจิ่งก็ดังขึ้นที่ปากประตู “ท่านพ่อ”
บนตัวเขาสวมใส่เสื้อคลุมยาวสีขาวนวลจันทร์
เซี่ยเยี่ยนหลี่คิ้วกระตุกเล็กน้อย แม้แต่เซี่ยจิ่งก็สวมใส่เสื้อใหม่แล้วหรือ
ยามดีใจ ใจของเขากลับพลันรู้สึกว่างเปล่าโดยไร้เหตุผล
เด็กทั้งสามต่างมีเสื้อใหม่กันถ้วนหน้า...
เหตุใดเขาจึงไม่มีเล่า...
ทว่าอารมณ์เพียงน้อยนิดนั้น เขาก็รีบเก็บกดลงไปได้อย่างรวดเร็ว
เซี่ยเยี่ยนหลี่อยู่พูดคุยเป็นเพื่อนในห้องของเซี่ยจิงชุนเป็นเวลานาน จนกระทั่งถึงยามไห่จึงกลับไปยังห้องหนังสือ
“ซื่อจื่อ ท่านกลับมาแล้ว” จื่อจู๋ยืนอยู่หน้าประตู เอ่ยด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
เซี่ยเยี่ยนหลี่ชะงักฝีเท้าลง สายตาปรายมองไปบนตัวเขา นัยน์ตาหงส์เรียวยาวหรี่ลงเล็กน้อย