เซี่ยเยี่ยนหลี่สวมเสื้อชั้นในสีขาวอ่อนอยู่ข้างใน
เพราะยามนี้เป็นช่วงปลายฤดูร้อน อากาศยังคงอบอ้าวอยู่บ้าง
เสื้อชั้นในที่สวมจึงมักเลือกแบบที่บางเบา
และเสื้อชั้นในตัวที่เซี่ยเยี่ยนหลี่สวมอยู่ ยิ่งบางเบาเสียจนแทบไร้น้ำหนัก
เรือนร่างกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามจึงปรากฏชัดเจนเบื้องหน้าฉินจิ่วเวยเช่นนี้
ไหล่กว้างได้สัดส่วน เส้นสายแข็งแกร่ง เอวสอบถูกเสื้อชั้นในรัดไว้เบาๆ เว้าโค้งอย่างงดงาม ชวนให้ผู้คนอดจินตนาการถึงกล้ามท้องที่ซ่อนอยู่ภายใต้เนื้อผ้าไม่ไหว
ไม่คิดเลยว่า...
ผู้ชายบ้า รูปร่างกลับดีถึงเพียงนี้...
ฉินจิ่วเวยรีบหลุบตาลงทันที ทำทีเป็นมิได้เห็น
หากให้เขารู้ว่านางตะลึงในเรือนร่างของเขา คงต้องอับอายจนมิรู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด
ฉินจิ่วเวยหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา สวมให้เขา
เสื้อนอกตัวนี้ไม่ได้ซับซ้อน ฉินจิ่วเวยสวมให้เขาเสร็จอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงกระดุมสามเม็ดที่คอ
ฉินจิ่วเวยประคองปกเสื้อขึ้นเบาๆ ยื่นมือไปคลำหากระดุมเชือกที่คอของเขา
กระดุมเชือกนี้แกะสลักจากหยกขาว ละเอียดประณีตยิ่งนัก แต่ติดได้ยากอยู่บ้าง
ฉินจิ่วเวยมีสีหน้าอ่อนโยน เปี่ยมสมาธิ ขนตายาวสะบัดไหวเล็กน้อย ทอดเงาบางลงบนแก้มขาวของนาง
เซี่ยเยี่ยนหลี่จับจ้องนางไว้ มองอย่างสงบนิ่ง
ขณะกำลังติดกระดุมเม็ดที่สอง ปลายนิ้วของนางแตะต้องลูกกระเดือกของเซี่ยเยี่ยนหลี่แผ่วเบา