ฉินจิ่วเวยเห็นแววลังเลของอีกฝ่าย จึงกล่าวว่า "อาจารย์จงมีสิ่งใดจะกล่าว ไฉนไม่พูดออกมาเล่า"
จงสวินซีเม้มริมฝีปาก แล้วกล่าวต่อว่า "ข้าคิดว่าในแต่ละวัน อยากจะเพิ่มส่วนที่เป็นการคำนวณเข้าไปในชั้นเรียน แต่ไม่กล้าตัดสินใจตามอำเภอใจ"
"เหตุนี้ค่ำวันนี้จึงได้มาเรียนถามความคิดเห็นของคุณชายสะใภ้น้อย"
ศิษย์ทุกผู้เมื่อเริ่มเปิดปัญญา ล้วนศึกษาจากคัมภีร์อักษร ไม่เคยมีผู้ใดให้ความสำคัญกับเลขคณิตเลย
แต่เขาก็จนใจจะปล่อยให้พรสวรรค์อันยอดเยี่ยมของเจวี๋ยเกอร์ต้องสูญเปล่าไป
ฉินจิ่วเวยหลุบตาลง จิ้มแก้มน้อยของเซี่ยเจวี๋ยเบา ๆ แล้วถามว่า "เจ้าชอบเรียนคณิตศาสตร์หรือไม่?"
ยังไม่ทันสิ้นคำถาม เซี่ยเจวี๋ยก็ผงกหัวรัวเร็วประหนึ่งลูกเจี๊ยบจิกเมล็ดพืช
เขารีบตอบว่า "ชอบ ชอบยิ่งนัก!"
ตัวหนังสือพวกนั้นช่างน่าเบื่อหน่าย เขายังชอบตัวเลขและการเล่นลูกคิดมากกว่า
ฉินจิ่วเวยยกยิ้มมุมปาก เซี่ยเจวี๋ยเป็นเด็กหัวไวมาตั้งแต่เล็ก การที่ชอบสิ่งนี้ก็ย่อมเป็นธรรมดา
ตราบใดที่หนูน้อยชื่นชอบ เรื่องนี้ก็ย่อมจัดการได้
นางเงยหน้ามองจงสวินซี "เขามีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้ ย่อมปล่อยให้เสียเปล่ามิได้"