มารดาของนางเดิมเป็นบุตรสาวพ่อค้าผู้มั่งคั่ง ต่อมาครอบครัวล่มจม และด้วยฐานะพ่อค้าที่ต่ำต้อย จึงต้องเข้าจวนสกุลฉินเป็นอนุภรรยา
ทว่าอูฐที่ผอมตายก็ยังใหญ่กว่าม้า ยามที่มารดาแต่งเข้าตระกูลฉิน มีสินเดิมติดตัวถึงสองหมื่นตำลึง
เงินจำนวนนี้ บัดนี้ล้วนถูกบิดาฉินและหลี่ซื่อใช้ผลาญจนสิ้น
ยามนี้นางก็จะให้พวกมันคายเงินพวกนี้ออกมาจนหมด!
สิ่งที่เรียกว่าความรักของบิดา นางไม่เห็นค่าเสียตั้งนานแล้ว
ทุกสิ่งล้วนเป็นของปลอม มีแต่เงินทองจริงแท้เท่านั้นที่เป็นของจริง
บิดาฉินฟังแล้วชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะนึกถึงเงินสองหมื่นตำลึงนั้นขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว
เงินพวกนี้ เขาใช้มันจนหมดแล้วนี่!
เขาอ้าปากหมายจะพูด
แต่เสียงเย็นชาไร้ความรู้สึกของเซี่ยเยี่ยนหลี่ก็ดังขึ้นข้าง ๆ "บุตรสาวคิดจะนำสิ่งของที่มารดาทิ้งไว้กลับไปก็ไม่ได้หรือ"
สิ่งของอะไรกัน! ตอนนี้ไม่มีของพวกนั้นแล้ว!
แต่เขาจะกล้ากล่าวเช่นนี้กับเซี่ยเยี่ยนหลี่ได้อย่างไร...
บิดาฉินกัดฟันกล่าว "ได้แน่นอน พรุ่งนี้ก่อนจิ่วเวยจากไป ข้าจะมอบสิ่งที่มารดาเจ้าทิ้งไว้ให้แก่เจ้า"
ฉินจิ่วเวยแย้มยิ้มบาง "เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านพ่อยิ่งแล้ว"
ในที่สุดบิดาฉินก็เก็บกวาดเรือนหลัน ซึ่งเดิมจะยกให้ฮูหยินผู้เฒ่าฉิน ให้ทั้งสามคนพักค้างคืน
"เรือนหลันนี้เดิมทีเก็บไว้ให้มารดาของข้า แต่นางจากไปก่อนวัยอันควร จึงไม่เคยได้พักสักที"