เรือนชิงหลาน
เกาเสี่ยนให้คนไปส่งฉินจิ่วเวยกลับถึงจวนโหว
นางเพิ่งก้าวเข้าห้อง ร่างเล็กร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาสวมกอด
“ท่านแม่!” เซี่ยเจวี๋ยขอบตาขึ้นสี คว้าขานางไว้แน่น น้ำเสียงเอ่อท้นด้วยเสียงสะอื้นที่ไม่อาจปกปิด
“ท่านหายไปนานนัก ข้ากลัว กลัวท่านจะไม่เอาข้าแล้ว...”
เฉกเช่นครั้งที่ตกหน้าผา ถูกวางยาพิษ...
มือน้อยของเซี่ยเจวี๋ยกำชุดนางไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยแม้แต่น้อย
ฉินจิ่วเวยเจ็บแปลบในอก ย่อกายลง โอบเขาเข้ามาในอ้อมแขนเบาๆ ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“เจวี๋ยเกอร์ตัวดี เหตุใดแม่จะไม่เอาเจ้าเล่า ท่านแม่เพียงออกไปทำธุระ ตอนนี้ก็กลับมาแล้วมิใช่หรือ เพียงแต่กลับมาช้าไปสักหน่อย”
นางลูบหลังเขาเบาๆ “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรแล้ว”
พึ่งปลอบเซี่ยเจวี๋ยเสร็จ เงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับแววตาของเซี่ยจิ่ง
เขายืนอยู่ไม่ไกลนัก สีหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและเป็นห่วง
“วางใจเถิด จัดการเรียบร้อยแล้ว”
เมื่อได้ยินวาจานี้ รอยย่นระหว่างคิ้วของเซี่ยจิ่งก็ค่อยๆ คลายลง
ฉินจิ่วเวยปลอบโยนเด็กทั้งสองจนสงบ ทว่าที่จริงแล้ว มีเรื่องอันใดหรือไม่
นางเองก็มิอาจรู้ได้
บัดนี้เกาเสี่ยนนั้นไม่ต่างจากคนเสียสติ
คนเสียสติจะทำสิ่งใดออกมา นางก็มิอาจรู้เช่นกัน
สิ่งเดียวที่ทำได้ยามนี้ คือติดต่อกับเซี่ยเยี่ยนหลี่ให้เร็วที่สุด