ลูกกระเดือกของเขาขยับเล็กน้อย ลมหายใจชะงักไปครึ่งจังหวะ
“หากเจ้ากล้าขยับเข้ามาอีกก้าว ข้าจะลงไปตายพร้อมกับเจ้า” เสียงของฉินจิ่วเวยเย็นเยียบ
ปิ่นในมือนางออกแรง ปลายปิ่นจ่อเข้าไปในลำคอของเกาเสี่ยน
อีกเพียงนิดเดียว ก็จะทิ่มทะลวงผ่านผิวหนัง
แววตานางเย็นเยียบดั่งน้ำค้างแข็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ตัดสินใจเด็ดขาด
ภายในอกของเกาเสี่ยนประหนึ่งถูกบางสิ่งบีบรัดอย่างแรง
ฉินจิ่วเวยนาง……นางถึงกับจะสังหารเขา!
นางยอมฆ่าเขา ยอมตายไปด้วยกัน! ยังไม่ยอมอยู่กับเขา!
สีหน้าของเกาเสี่ยนบิดเบี้ยวเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวด
หัวใจเหมือนถูกมีดคมกรีด ทุกครั้งที่หายใจล้วนยากลำบาก
“การชดเชยของเจ้า ข้าไม่ต้องการ” เสียงของฉินจิ่วเวยราบเรียบเย็นชา “ความเสียใจของเจ้า ข้าก็ไม่ใส่ใจ”
“เกาเสี่ยน ข้าไม่เคยรักเจ้า”
แววตานางจ้องเขม็งไปที่เกาเสี่ยน เอ่ยคำต่อคำ
ทุกคำล้วนราวกับมีดเล่มหนึ่ง ปักตรงเข้ากลางใจของเกาเสี่ยน
เกาเสี่ยนยืนอึ้งอยู่กับที่
ลูกกระเดือกกลอกขึ้นลง แต่กลับเปล่งเสียงใดมิได้
เขาจ้องเขม็งไปที่ฉินจิ่วเวย พยายามค้นหาร่องรอยการเสแสร้งจากในดวงตาของนาง
แต่ไม่ว่าจะพิจารณาเพียงใด บนสีหน้าของนางก็ไม่อาจพบความอ่อนโยนที่เคยมีอีกต่อไป มีเพียงความห่างเหินและเด็ดเดี่ยวสุดซึ้ง