เสี่ยวเหอมองตัวอักษรบนแผ่นกระดาษในมือ เงยหน้าถามด้วยความสงสัย "คุณหนู ท่านอาจารย์ที่คุณหนูจะเชิญมาให้คุณชายเจวี๋ยพักอยู่ที่นี่หรือเจ้าคะ"
ฉินจิ่วเวยพยักหน้าเบา ๆ
ผู้นี้มีนามว่าจงสวินซี เป็นลูกพี่ลูกน้องของจงหลิงนางกำนัลในชาติก่อนของฉินจิ่วเวย อีกไม่กี่ปีเส้นทางราชการก็จะก้าวหน้าสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองล้วนเป็นเด็กกำพร้า พึ่งพากันมาตั้งแต่เล็ก ความรู้สึกลึกซึ้งยิ่งนัก
จงหลิงเมื่ออายุครบ 25 ปีก็ถูกปล่อยออกจากวัง จงสวินซีและภรรยาก็รับนางไปใช้ชีวิตสุขสบาย
แต่ในยามนี้ จงสวินซียังคงเป็นอาจารย์สอนหนังสือเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ ความเป็นอยู่ค่อนข้างแร้นแค้น
ในเมื่อต้องการหาอาจารย์ที่ไว้วางใจได้ ฉินจิ่วเวยก็คิดให้เขามาสอนหนังสือขั้นต้นให้เซี่ยเจวี๋ย
ประการแรก ก็เพราะเขามีพรสวรรค์อย่างแท้จริง จงหลิงเคยชมความรอบรู้และความวิริยะของลูกพี่ลูกน้องผู้นี้หลายครั้ง
ประการที่สอง ก็คือเจตนาส่วนตัวของฉินจิ่วเวย
หลังจากผ่านการช่วงชิงทั้งลับและเปิดเผยในชาติที่แล้วมา นางก็รู้ว่า ชีวิตคนเราไม่เคยมีใครรังเกียจที่รู้จักผู้มีความสามารถมากเกินไป