คำถามนี้… คิ้วของเซี่ยจิ่งขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เขาไม่รู้จริง ๆ
ท่านแม่คือสตรีเพียงคนเดียวที่เขาเห็นว่าเข้าใกล้ท่านพ่อได้ แต่นางกับท่านพ่อยามอยู่ด้วยกันก็มิได้สนิทสนมเป็นพิเศษ
เรื่องนี้เขายังไม่แน่ใจจริง ๆ
ยากที่เซี่ยจิ่งจะถูกคำถามหนึ่งถามจนจนปัญญา ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่กล่าวสิ่งใด
“ชอบ ท่านพ่อชอบท่านแม่แน่นอน” เซี่ยจิงชุนแทรกขึ้นในตอนนี้
เซี่ยจิ่งและเซี่ยเจวี๋ยหันมองเขาพร้อมกัน
“เหตุใดเจ้าจึงพูดเช่นนี้เล่า” เซี่ยจิ่งสงสัย
ในฐานะลูก ย่อมหวังให้ท่านพ่อท่านแม่รักใคร่กลมเกลียวกัน แต่เขาก็จะไม่หลอกตัวเอง
เมื่อเห็นแววตาไม่เชื่อของน้องชายรอง น้ำเสียงของเซี่ยจิงชุนก็เร่งร้อนขึ้นหลายส่วน “ข้าเห็นกับตา”
“วันนั้นที่งานชุมนุมกวีจวนฉีอ๋อง เจ้าสองคนไม่อยู่ ข้าเห็นกับตาว่าท่านพ่อท่านแม่กอดกันแน่นแนบชิด แน่นยิ่งนัก พ่อยังโอ้โลมแม่ด้วย”
แววตาของเซี่ยจิงชุนเปล่งประกาย เสียงตื่นเต้น “ข้าเพิ่งเคยเห็นพ่ออ่อนโยนถึงเพียงนั้นเป็นครั้งแรก นี่ต้องใช่ชอบแน่แท้”
“แค่ชอบใครสักคนก็จะกอดเขาเช่นนั้นหรือ” เซี่ยเจวี๋ยกระพริบตาถาม
“เป็นแน่” เซี่ยจิ่งตอบอย่างยืนยัน
สิ้นเสียง เซี่ยเจวี๋ยเข้าไปชิดใกล้เขา “เช่นนั้นพี่รองกอดข้าสิ”
เขาอยากรู้ว่าพี่รองชอบเขาหรือไม่
“น้องสาม เราไม่ใช่แบบความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่” เซี่ยจิ่งเอียงตัวเล็กน้อย หลีกเลี่ยงการเข้าใกล้ของเซี่ยเจวี๋ย
ไอ้หนุ่มน้อยหัวไชเท้าน้ำมูกไหลนั่น เขาไม่กอดหรอก
เห็นการต่อต้านของเซี่ยจิ่ง เซี่ยเจวี๋ยสูดจมูกฟุดฟิด รู้สึกน้อยใจอยู่บ้าง พี่รองไม่ชอบเขา…
เซี่ยจิงชุนเห็นน้องชายโง่ของตนเป็นเช่นนี้ จึงอ้าแขนโอบออกไปหา “อย่าร้องไห้เลย ให้ข้ากอดเจ้าแทน”