ห้องหนังสือ
จื่อจู๋เฝ้าอยู่หน้าประตู เมื่อเห็นชิวเยวี่ยหลีเดินมุ่งหน้ามายังห้องหนังสือ สายตาก็ชะงักไปเล็กน้อย
คุณหนูชิว? ยามวิกาลเช่นนี้ นางมาที่เรือนชิงหลานได้อย่างไร
“ข้ามาตามคำสั่งของฮูหยินโหว เพื่อนำซุปมาให้ท่านพี่เยี่ยนหลี่” ชิวเยวี่ยหลีเห็นเขาลังเล จึงเอ่ยอธิบายเสียงเบา
ภายในห้อง เซี่ยเยี่ยนหลี่นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ในมือเรียวงามถือพู่กันขนสัตว์ ก้มหน้าก้มตาเขียนเอกสาร
ได้ยินเสียงประตูถูกผลักดังเอี๊ยด มุมปากเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย
เมื่อวานเพิ่งส่งโอสถบำรุงมา วันนี้ก็มาอีกแล้ว…
เขาไม่ยอมเงยหน้าขึ้น เอ่ยว่า “วันนี้ยังเป็นโอสถบำรุงอีกหรือ”
แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่ทันสังเกตว่า น้ำเสียงของตนอ่อนโยนลงมากอย่างไม่รู้ตัว
แต่ชิวเยวี่ยหลีสังเกตเห็น แววตาของนางเปล่งประกายวาบขึ้นทันที
สองวันก่อนที่ผ่านมา ท่านพี่เยี่ยนหลี่พูดจาเย็นชาไร้เยื่อใยเสมอ แต่วันนี้กลับอ่อนโยนกับนางถึงเพียงนี้
เป็นดังคาด ท่านพี่เยี่ยนหลี่ปฏิบัติต่อนางต่างจากผู้อื่น…
ชิวเยวี่ยหลีปรุงน้ำเสียงให้ออดอ้อนนุ่มนวล “ท่านพี่เยี่ยนหลี่ ข้าตุ๋นซุปโสมมาให้ท่าน ไม่ใช่โอสถบำรุงเจ้าค่ะ”
ได้ยินเสียงที่ไม่คุ้นเคยนี้ เซี่ยเยี่ยนหลี่ก็เงยหน้าขึ้นทันใด ดวงตาพลันเย็นเยียบ “เป็นเจ้าได้อย่างไร”
ชิวเยวี่ยหลีถูกสายตาเย็นเยียบของเขาจนหวาดผวา น้ำเสียงของนางเจือความสั่นไหวอย่างไม่รู้ตัว