ฉินจิ่วเวยเลื่อนสายตาขึ้นช้า ๆ ก็เห็นเกาเสี่ยนสวมชุดลำลองสีเข้ม รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าเรียบเฉยมองนาง
เขาอยู่บนหลังม้า แววตาเย็นชาจับจ้องนาง
“จิ่วเวย เจ้าจะไปไหน? ป่วยไม่ใช่หรือ?”
ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความซับซ้อน
มีทั้งความเจ็บปวดดิ้นรน และความรักอันไร้ขอบเขต
เดิมทีเขาเชื่อคำหลินอันสนิทใจ
หากไม่ใช่เพราะส่งคนไปจวนโหว พบว่าล่วงหน้าไปแล้วเหลือเพียงบ้านว่างเปล่า…
จึงได้รู้ว่า ตนถูกฉินจิ่วเวยหลอก
รอบด้านเงียบงันในทันใด แม้เสียงลมพัดใบไม้ก็ยังได้ยินชัดเจน
ความหนาวเย็นแผ่ซ่านในใจฉินจิ่วเวย
นางกวาดตามองรอบทิศ เห็นเพียงกลุ่มเงาดำกลุ่มหนึ่งในความมืดยามราตรี ล้อมรอบรถม้าไว้อย่างเงียบงัน
ดวงตานับไม่ถ้วนจับจ้องนาง พลังกดดันรัดรึงรถม้าเล็ก ๆ คันนี้ไว้แน่น
ความเย็นวาบแล่นจากแผ่นหลังขึ้นสู่ศีรษะ
มือของนางกำชายกระโปรงไว้แน่น
ไม่มีทางหนีแล้ว
เกาเสี่ยนพลิกตัวลงจากม้า จากนั้นก็เปิดม่านรถม้าอย่างไม่เกรงใจ ก้าวยาว ๆ เข้ามาในรถ
รถม้าไม่กว้างนัก ภายในจึงคับแคบเป็นพิเศษ
พอเขาเข้ามา พื้นที่เพียงน้อยนิดในรถก็ถูกเขาครอบครองจนหมด
ฉินจิ่วเวยถอยไปหลบมุมโดยสัญชาตญาณ หลังพิงผนังไม้ แววตาเผยความตึงเครียดและระแวดระวังชัดเจน